En kijk, ik denk nu terug aan hoe ik aan de kinderen in Colombia mijn boomgedicht voorlas. Ik zei hen: ‘Waar ik vandaan kom, staan er niet zoveel bomen als hier, dus schreef ik een gedicht waarin ik er zelf één ben.’ Met ingehouden adem luisterden ze naar mij, en dan naar Luna. Achteraf kwam een kind me zeggen dat ze heel goed wist welke boom ik bedoelde. Hij stond daar vlakbij, in de tuin.
Dichter Sylvie Marie vertelt in haar anekdotums (anekdota?) over het leven, en de zoektocht naar betekenis in de kleine dingen die bij nader inzien heel groot blijken. De liefde, en hoe je die ziet in slaaphoudingen, bijvoorbeeld. Of het verband tussen de kleuren rood en groen, en gothic.
Heerlijke miniaturen zijn het.
Aanlegplaats 