In het diepst van onze gedachten willen wij bloggers allemaal influencers zijn, mensen met een mening of een verhaal dat ertoe doet. Je naar de keel grijpt. Het is een vak dat al lang bestaat. Het stuk van Marc Kregting gaat ergens helemaal anders over (kunst, collaboratie, Moortgat – leest u dat zeker ook), maar hij stelt deze vraag:
Bestaat dat vak nog, van een mens met een tekstbord op buik en rug die door het centrum van een stad wandelt om reclame te maken?
De sandwichman kruiste mijn leespad in het pamflet Het tijdperk van de ik-tiran. Het einde van een gemeenschappelijke wereld. Daarin loopt de Franse filosoof Éric Sadin te hoop tegen individualisme, atomisme zelfs, veroorzaakt door technologie. Hij memoreert de beroepsgroep om er de update van te geven: de (waarschijnlijk beter betaalde!) influencer.
uit De bankier van zijn eigen woede op De Honingpot
Ach, invloed. Alles beïnvloedt alles, iedereen beïnvloedt elk ander wezen. Ook de dieren, zo voelt Anne Broeksma – lichtjes onder invloed – haarscherp aan.
Van de dieren die we zagen is de jonge blauwe reiger me het meest bijgebleven. Hij zat in het riet te wachten op de terugkeer van zijn moeder waarschijnlijk. Ik liep langs, keek opzij, en zag hem opeens van vrij dichtbij, waardoor ik zijn angst kon voelen, nee, zijn angst bijna wérd.
Ik kwam toen bij een inzicht dat ik eerder die dag ook al had en nogal vaag klinkt als ik het probeer op te schrijven. Dat planten en dieren je intenties al voelen lang voordat je goed begint met kijken, met gedachten sturen en formuleren. Dat er onder die toplaag, die navigatielaag, een trillend tijdloos universum zit waarin slechts de kale kwetsbare realiteit van een levend wezen op aarde bestaat, dat zichzelf kan ontmoeten in de ogen van andere, individuele wezens, die er allemaal een stukje van meedragen. Daarvoor moet er eerst iets wegvallen.
uit Natuurmomenten op psilocybine, of: Een zomerherinnering op Notulen bij het ongetemde
Leven in het nu, de resonantie van het universum in je lijf. Influence mogen we dan niet veel hebben als bloggers, we zijn ons tenminste bewust van het hier en nu, van de impulsen die we krijgen. Mét resultaat. De Verwoede Noten worden er een beetje aangenamer door.
Misschien is dit wel mijn reactie op de mid life crisis. Waar ik overigens kalmpjes doorheen zeilde. Net als mijn pubertijd. Bij een crisis hoort toch een soort paniekgevoel, maar die heb ik gemist. Er is hooguit een beetje paniek door het ontbreken ervan.
…
Er gaat een wereld voor me open en ik stap daar nu pas in. Ik heb een half leven verspild aan het niet inzien hiervan. Voel ik dan nu zowaar toch paniek?
Uit Impulsmoment op Verwoede Noten
Aanlegplaats 