Je ontkomt er niet aan.
Andere mensen.
Veel andere mensen, veraf en dichtbij – zo dichtbij dat hen echt kan zien. Thuis, als buur. Op vakantie. Je hebt niet om hen gevraagd, je kan best zonder hen.
Je hebt altijd wat te doen met hen, blijkt uit de teksten van Rein Hannik, Fien De Block en Koen Vandenborre. Maar het zouden geen bloggers zijn als ze ook niet met hen te doen hadden.
Drie verhalen vol leed, en mededogen.
Links woonde niemand – mijn favoriet soort buren. Rechts zag ik niemand, dus hier kon ik uitgebreid naar binnen gluren: vergeeld oranje behang en The Eagles leunend tegen een pick-up. Alsof de tijd er had stilgestaan sinds 1975.
Uit: De herkenning van Rein Hannik
Hij heeft er genoeg van, van die Vlaamse mentaliteit waar alles achter zijn rug gebeurt. Zijn hoofd is rood, zijn biceps staat strak. Hij houdt zijn vuisten gebald, zijn tanden opeengeklemd. Of ik het wel begrijp, vraagt hij, hoe het is om een zoon op te voeden in een klein appartement terwijl je verblijfsvergunning niet verlengd werd, de angst en de wanhoop.
Uit: Buur op Uittreksels
Ik lees hoop in haar ogen, wanhoop in de zijne. Hij zakt neer op een omgevallen boom, terwijl zij haar schouders recht.
Noch de naam van de herberg, noch het gehucht zeggen me iets.
Uit: Kurkeik op Oefeningen in rusteloosheid
Aanlegplaats 