Aan Tom Wouters

Dit is de vierde brief in de derde ketting van Flessenpost. Dirk van Boxem schreef aan Anne Broeksma die aan Sylvie Marie schreef, die aan schrijverskoppel Nele Bruynooghe en Wieland Heymans van zacht bruTaal schreef. Nele en Wieland schrijven nu terug.

Beste bouwfirma Wouters nv., Beste Tom,

Graag hadden we bij jouw firma een huis laten bouwen. Met boeken als bakstenen en grootvaders die er rondlopen in de kamers. Als het kan, willen we ook een trap om naar het dak te klimmen als de maan weer eens te ver lijkt. En als je dan toch bezig bent aan het huis, kan je dan ook onze tuin aanleggen? We willen ook de tuinman die jij hebt. En nu we je toch in dienst hebben, misschien een bakker in de buurt? Dan kan Nele iedere dag wakker worden met de geur van vers brood. Het versgeperste sinaasappelsap voorzien we zelf wel. We zijn geen moeilijke klanten.
            We blijven trouwens levenslang klant bij jou. Voortdurend gaan we iets nieuws vragen. Een trap die elders moet of boeken die we liever op een andere plek in het huis willen. Wieland gebruikt stapels nobelprijswinnaars om zijn bed en dus zijn slaap in evenwicht te houden. Jullie zouden misschien samen stapels kunnen maken en er wedstrijden mee organiseren?
            We zouden jou dus voortdurend laten verbouwen omdat we je dan naar je plannen kunnen vragen. Want die lijken eindeloze mogelijkheden te scheppen en daar houden we van. Zoals je aan het begin van de zomer kan staan, zo willen we voortdurend het huis door jou laten vernieuwen en kunnen thuiskomen in het ongerijmde.

Bovendien hebben we ook een zwak voor onze grootouders. Mijn grootmoeder zou deze maand honderd jaar geworden zijn. Zij was in mijn gedachten toen ik deze week een gedicht mocht schrijven voor een andere honderdjarige die met een dag verschil jarig was. Maar jij schrijft dus een boek over je grootvader. En daarna lees ik in een blog hoe je hem meer dan één leven geeft. Dat wil ik ook. Door afwezigheid of gemiste kansen, blind worden en zo leren zien. Je opent mijn ogen alvast.

            Vorige maand schreef je dat je ontzenuwd bent. Dat je lichaam terug moet wennen aan het schrijven. Is dat ondertussen gelukt? Wat bij Wieland helpt, is koffie drinken. Hoe meer drama hij nodig heeft, hoe meer scheppen er in het koffiezetapparaat gaan. Ook hij schrijft het liefste ‘s nachts. Misschien weet jij wel een bureau zo te ontwerpen dat hij er niet alleen zit, maar dat bijvoorbeeld Hubert Lampo’s pen er te horen is. Op dit moment hoort hij ‘s nachts enkel het tikken van verwarmingsbuizen. Het straatlicht valt wel mooi door het raam.

Je bent een ontdekking voor ons, Tom. Ik lees je posts graag en hoop dat je blijft schrijven. Het credo van Schrijffirma Wouters heeft mij alvast te pakken gekregen. Moet ik voor een offerte op dat eiland zijn met die bibliotheek vol onbestaande verhalen?

We hebben alvast deze brief in een fles in het water geworpen. Nu is het aan de stroming.

Liefs,

Nele en Wieland
zacht bruTaal