Vandaag vinden onze bloggers wat. Over likes en facebook en de hulp van tekst (de altijd verfijnde Ingrid van der Graaf) en wat er moet en niet moet – of mag. Voor dat laatste laten we onvolprezen mopperaars (Marc Kregting en Chrétien Breukers) aan het woord over de poging van NRC en De Standaard om de vijftig beste boeken van het millenium te kiezen.
Daar vinden we hier bij Aanlegplaats ook wat van, namelijk. Of een blog door een ‘publicerend’ auteur wordt geschreven of door een ‘amateur’, maakt ons namelijk niets uit. We kijken alleen naar kwaliteit, en houden van niet gecanoniseerde dwarsigheid.
Elke week opnieuw.
Maar eerst: Ingrid van der Graaf.
Na het overlijden van Saisio’s vader krijgt ze een plastic tasje mee waarin zijn bril en zijn ondergebit. Thuis, met het tasje op schoot, vraagt zij zich verwezen af wat er ‘met de tanden en brillen van dode mensen wordt gedaan.’ Toen pas dacht ik aan de bril van mijn broer. En wat ermee gedaan was.
Uit: Verbinding op Werk in Uitvoering
Goh, wat een somberheid. En moest je voor het verbeteren van de wereld niet bij jezelf beginnen? Hoe zou ik reageren wanneer NRC en De Standaard me hun enquête onder de neus hadden geduwd? Eerst zou ik wegrennen. Dan had ik voor Het Beste doorverwezen naar de heren Musk, Zuckerberg en Bezos. Tot slot had ik vermoedelijk een alternatieve vraag voorgelegd: ‘Wat zijn de eenzaamste Nederlandstalige boeken van deze eeuw?’ Ik zou namelijk willen herinneren aan wat de canonieke poëziemens Paul Celan, die iets meer dan een vrouw verloor, zag weggelegd voor een traject zónder bemiddeling: zo’n gedicht is ‘eenzaam en onderweg’. Dat betekent dat schrijvers niet in eerste instantie lezers voor zich willen winnen, maar er voorwaarden voor wensen te scheppen. Alsof ze plaatsnemen tegenover taal en tegen die mevrouw roepen: ‘Jij of ik of samen?’
Uit: Onder de rader op De Honingpot
Woede vraagt in de hedendaagse letteren vaak om respect; maar literatuur en respect zijn tegengestelde grootheden. Zonder woede geen aanleiding tot literatuur, maar zonder overwonnen woede geen literatuur. Het eindresultaat, een boek, heeft nergens recht op. Ook niet op respect.
Uit: Literatuur is verzet – wat je daar ook van vinden mag op Chrétiens substack (na oude en nieuwe contrabassen de nieuwste plek voor Chrétien Breukers polemische teksten)
Aanlegplaats 