Deze week rekken we de grenzen van het toch al niet kraakheldere begrip ‘literaire blog’ nog wat verder op. Net als Kathy Mathys geloven we namelijk dat de waarneming het woord vooraf gaat. Zij geeft ons wat oefeningen om verder te kijken dan onze neus lang is.
Over neus gesproken: Aron Groot (wiens Gevleugelde woorden bezwaarlijk een literaire blog kunnen worden genoemd, maar we houden nu eenmaal heel veel van woorden) leest meer in Elsschots Het huwelijk dan wetten en praktsche bezwaren, wat hem naadloos brengt bij veest, het woord dat u uw kinderen nooit hebt bijgebracht wanneer ze een stille scheet losten.
Eindigen doen we met minder. Met zo veel dank aan Eliane De Bleser in Andere Woorden.
Wij zijn zo sterk visueel ingestelde wezens dat we dikwijls voorbijgaan aan wat de andere zintuigen ons laten voelen. In deze oefening luisteren we naar wat onze vingers vertellen.
-Vraag aan een huisgenoot, vriend of buur om een tas te vullen met spullen. Je kunt dit ook zelf doen, maar dan is de inhoud geen verrassing meer.
-Trek blind een object en houd je ogen gesloten. Betast het grondig zonder te gluren. Je kunt het object ook tegen je andere lichaamsdelen aandrukken. Probeer een open geest te bewaren, blijf nieuwsgierig, ook wanneer je weet welk object het is.
Uit: In de vingers van Kathy Mathys
Maar het Proto-Indo-Europees kende ook de nagenoeg identieke wortel *psd-. Het enige verschil met *prd- is een s in plaats van een r. We hebben het hier dus over het laten van een scheet die niet zo veel geluid maakt. Voor de Proto-Indo-Europeanen kennelijk een belangrijk onderscheid.
Uit: Twee onomatopeeën voor scheten op Gevleugelde Woorden
(We horen slechts 1 stem) Ik wil uw linkerooglid. Ja, ik weet dat het pijn doet. Nu wil ik een kies. Ja, ik weet dat het pijn doet. Nu een hap uit uw linkerdij. Jaja, ik weet dat het pijn doet. En een van uw duimen. U mag kiezen dewelke.
Uit: Een ooglid of zo op Andere Woorden
Aanlegplaats 