Ik wil geen schrijver meer lezen, waarbij men het aanvoelt dat hij een boek wilde maken, maar alleen een wiens gedachten onvoorzien tot een boek werden.
Dit citaat van Nietzsche vormt het motto van de blog vijf voor twaalf van Johan Bosmans. Deze week in onze vangst: drie bloggers die hun gedachten laten stromen.
Te beginnen met Bosmans zelf: hij begint met een logboekje van zijn grootvader en eindigt met een uitvoerige analyse van het werk van Wittgenstein.
Soms denk ik over een tekst van Wittgenstein hetzelfde als wat ik denk over een tekst van mezelf die ik na verloop van tijd herlees: “wat had die kerel toen gedronken zeg?” Wat op het moment van het schrijven nog zo helder leek als het water van een klaterend bergriviertje, lijkt bij nader inzien zo troebel als een traag meanderende stroom bij de monding. Alleen al de ontelbare teksten die over het werk van Wittgenstein geschreven zijn maken dat duidelijk. Als het allemaal zo gemakkelijk te begrijpen was, zouden die volstrekt overbodig zijn.
Uit: De vriend op vijf voor twaalf
Ook Els Claessens denkt hardop na deze maand. ‘Wanneer spreekt men van een mislukking?’ ‘Hoe had ik me zo in zijn stugheid kunnen vergissen?’ ‘Ik was er bijna, maar wat is dat waard?’ Er is in haar huishouden duidelijk iets anders gelopen dan gepland. Maar wát..??? We komen het niet te weten en de uitstapjes die haar brein maakt, helpen hoegenaamd niet.
Bijna is nog niet half, en een koe is geen kalf. Dat deed me aan het verhaal van de oude boer Hendrick en zijn koeien denken. Boer Hendrick was in een ver verleden te weten gekomen dat ze in Japan hun koeien masseerden en bier te drinken gaven om zo het vlees malser te krijgen. Hij had het zelf ook een paar maanden geprobeerd, maar dat was geen succes geweest. De kalveren werden dronken en zijn vrouw jaloers.
Uit: De nabeschouwing op Gebeur-te-lijke ongevallen
Tenslotte de koning van de stream of consciousness, zij het ingekookt tot smaakbommetjes van overpeinzingen: Don Vitalski. In zijn state of being van 19 maart behandelt hij in drie alinea’s de thema’s geld, quality time en geluk.
vooral snachts kan ik niet tegen geluiden op straat. draaiende motoren, marokkaanse conversaties… zelfs indien die dingen zich relatief stilletjes voltrekken, is dit een teveel voor my. ’s mensens zegswyze is dan: “jy moet in een bos gaan wonen.” maar: in een bos is het niet beter, daar volstaat dan weêr één voortdurend blaffende, jankende waakhond in de tergende verte.
het dorp is nog minder een optie. doctor dirk, bezyden lies robbeneiland, woont in een dorp (hoogstraten) – doch: hy rent weg richting de ardennen, omdat zyn buurman in de tuin daarneven graâg zyn radio heeft spelen…
de mooiste tyd van myn leven was die allereerste, aller stevigste lockdown, mei 2021. toén was ik echt gelukkig.
Uit: State of being 19 maart op Vitalskiblog
Aanlegplaats 