Aan Marieke Groen

Dit is de vierde brief in de eerste ketting van onze reeks Flessenpost. Marjon schreef aan Marita, die schreef aan Ingrid Vanderkrieken, die schreef aan Gerbrand Bakker, die nu schrijft aan… Marieke Groen.

Lieve Marieke,

Waar ben je toch gebleven? Hoe lang hebben wij elkaar niet meer gezien? Dit klinkt, vanwege een onbedoeld maar dwingend ritme, als het begin van een weemoedig liefdesliedje, maar liefde in de zin van verkering hebben we nooit gehad. Wel maakten we samen deel uit van een vriendengroep. Kun je het zo noemen? Ik denk het wel. Schrijvers op elkaar! Dat klinkt toch best heftig, maar wat was het helemaal? Een rechthoek vol kleine portretfotootjes en bij aanklikken kwam je op de website van de betreffende schrijver (m/v/toennognietx) terecht. Dat waren andere tijden in Internetland. We stonden met z’n allen in de Pels en er gebeurde altijd wel wat. Propria Cures infiltreerde om ranzige stukken over ons te kunnen schrijven, er verschenen artikelen in HP/De Tijd, er was reuring, wij waren de nieuwe schrijvers, wij gingen het maken. Jij was daar een vanzelfsprekend onderdeel van. Jij zei botweg tegen Jan van Mersbergen dat hij sentimenteel was. ‘Ik ben níet sentimenteel!’ riep Jan. ‘Ja,’ zei jij rustig en weloverwogen, ‘dat ben je wel.’ Maar in de loop van de jaren dunde die groep uit. Soms overduidelijk, regelmatig met een ‘Hé, waarom hebben we Y al zo lang niet gezien?’ Vandaar mijn ‘Waar ben je toch gebleven?’ Ik herinner me niet wanneer je verdween uit de groep. Is er iets gebeurd? Had je ruzie met iemand? Wilde je een eigen koers gaan varen? Ik weet het niet. Het was niet alleen de Pels. Er was ook ooit een eetgroep, ik weet zo één twee drie niet meer precies wie daar allemaal deel van uitmaakten. Ook die is bijna ongemerkt uiteengevallen ergens in de afgelopen jaren. Ik ben in je huizen geweest, die in de Frietsteeg, en in je toen nagelnieuwe huis in de buurt van de Amstel. Of was dat niet ‘bijna onopgemerkt’? Is daar iets gebeurd? Heeft iemand iets gezegd? Nogmaals: ik weet het niet. Wel weet ik dat ik jou als één van de beste schrijvers zag. De manier waarop jij de dingen opschreef was prachtig. Een geheel eigen en unieke kijk op de dingen, geweldige dialogen. Het kan zijn dat ik je verdwijning gemist heb omdat ik zelf ook een tijd niet in de Pels kwam, nauwelijks tot geen boekpresentaties bezocht omdat ik het veel te druk had met een tuin in de Eifel. En je bent natuurlijk helemaal niet verdwenen. Ja, voor mij, maar niet voor jezelf. Er komt een nieuw boek, vertelde iemand me onlangs in de Pels. Daar kom ik zo nu en dan weer en dat is erg gezellig. Het bestaat nog, we zijn daar nog. Kom gerust weer eens langs. En zoals je hierboven las: we hebben het weleens over je. Dat nieuwe boek heet Het verhaal van mijn schaarste. Ik lees er dit over op de website van uitgeverij Thomas Rap: “Als Marieke Groen bij de gemeente moet aankloppen voor financiële hulp dringt voor het eerst tot haar door dat haar leven al heel lang door schaarste wordt gedomineerd: door armoede, ziekte, honger en eenzaamheid. Hoe heeft het zover kunnen komen?” Dat boek móet ik hebben. Ik heb ook je Frietsteeg en de roman over de familie Klein. Ik lees namelijk graag Marieke Groen en uit de omschrijving van de uitgever zou ik kunnen opmaken dat ik misschien wel antwoorden krijg op mijn vragen. Maar ik zou je graag ook weer eens in levenden lijve zien. Dan kunnen we gewoon praten, over dit en dat en zus en zo. Ergens heb ik het gevoel dat jij daar wel van houdt: dit en dat en zus en zo. Net als ik.