BRUGGE — vrouwen van papier bibliotheek (foto Davy Coghe) / Lisa Ottenburgh
Teksten in een mistige sfeertje, het past wel nu we doden en spoken hebben gevierd en de herfst zich helemaal laat gaan.
Kristien Bonneure vertelt over een expo gewijd aan de vrouwen met wie Guido Gezelle correspondeerde. Kamermeiden, opstandige kloosterzusters en adellijke besjes, het palet is divers. Hun brieven aan de priester-dichter herrezen plots uit de mist. Sommige brieven voelen heel hedendaags aan, er zijn zinnen die naar het schijnt niet zouden misstaan in een popsong.
Sylvie Marie zag de mist als metamorfosemachine en vroeg zich af of ze deze gedachte zou opschrijven of ook laten verdwijnen in de mist?
Wieland Heymans vertelt een dromerig verhaal over konijntje Pyriet en mensenmassa’s die zich schreeuwerig en veel te scherp aftekenen in de verte.
De eerste stap was dus het ordenen en digitaliseren van de brieven van Gezelle en zijn correspondentes. Dat was niet eenvoudig: Gezelle verknipte de brieven die hij kreeg en hergebruikte de achterzijde van het dure papier.
Uit: Savina, Jemima of Louise, de 200 ‘vrouwen van papier’ van priester-dichter Guido Gezelle van Kristien Bonneure
‘Kreeg de bal vleugels?’ vraagt mijn lief zich af. ‘Verdween de hond die erachteraan liep ook in de mist om vleugels te krijgen? En de man? Die ook? En zijn de zwermen vogels die we van veraf menen te zien in feite gevleugelde ballen met gevleugelde honden en gevleugelde mannen erachteraan?’
Ik lach. ‘De mist, een metamorfosemachine’, zeg ik. ‘Elke druppel die op je landt, wordt een vogelveer.’
Uit: #anekdotum: mist en vleugels van Sylvie Marie
‘Dag vreemde man,’ zegt ze zacht. ‘Zal ik je helpen?’
Natuurlijk weet ze wel hoe bedreigend ze overkomt – ze ziet het aan haar schaduw die de vacht van het konijntje grijs kleurt en hoort het aan hoe het bos plots stil is. Dieren verstoppen zich voor grotere jagers.
‘Kijk, ik ga alleen maar je pootje losmaken.’
Uit: Pyriet van zacht bruTaal
Aanlegplaats 