Vandaag in de vangst: dingen uit het verleden. De bijzondere kapper van Ben de Graaf (ik had er ooit eentje die Johnny heette, klassieke muziek draaide en Playboys en Penthouses als leesmateriaal had liggen – knippen kon hij niet echt), een bunker in de tuin bij Marieke Groen, en de oudste dooddoener van mijn lang overleden moeder, hier in de blauwe versie van Eliane De Bleser.
Niets, zo blijkt alweer, is voor altijd.
Ook zijn (kapper Gerard van Straalen) muziekkeuze was niet bepaald Middle of the Road. Geen Chirpy Chirpy Cheep Cheep, maar Patti Smith, Nick Cave, Joni Mitchell. Ik herinner me een jeugdfeest in een garage. Gerard had een LP van Santa Esmeralda meegenomen. Het nummer Don’t let be misunderstood duurde een hele plaatkant. Ik zie hem nog dansen op de betonnen dansvloer, meer dan een kwartier lang, in zijn eentje.
Eind jaren ‘70 kwam hij ineens op de proppen met Stomu Yamasth’ta. Deze eigenzinnige Japanse percussionist vormde een ‘supergroep’ met de uit Traffic afkomstige Steve Winwood, synthersizerpionier Klaus Schulze en snarenvirtuoos Al Di Meola.
uit Afscheid van mijn kapper op Ben Tekstschrijver
We vertellen het aan niemand, oké?’ zeg ik, ‘anders wil straks iedereen in onze bunker.’
Nog diezelfde week hebben we een burenborrel waar ik het aan vrijwel alle aanwezigen vertel. ‘Maar niet doorvertellen, anders wil iedereen in onze bunker!’ We vragen ons af of we een rondleiding zouden kunnen krijgen. ‘Omdat we buurtbewoners zijn.’ We voelen ons heel wat met onze bunker.
Intussen hebben we nog geen spoor van het ding kunnen ontdekken. Ik mail de beheerder van de website over de Stelling van Amsterdam.
Uit Een bunker in de achtertuin van Marieke Groen
Ik vroeg het aan meneer Macharis.
Die zei dat Kalmte me zou Redden.
‘Jaja,’ zei ik en ik haalde anderhalve keer diep adem.
Even later viel mijn blik op de bomen en daar was het weer; die bijzondere kleur van het avondlicht.
Uit Blauwig op Andere woorden
Aanlegplaats 