Verse vis! (vangst #235)

Deze zomer stuurden we de redactieleden van Aanlegplaats uit om aan de rafelige randen van de wereld, waar water het overneemt van de vaste grond, te speuren naar nieuwe boten en nieuwe stemmen.

Daarvan stellen we er in deze vangst drie voor (er volgen er komende weken nog!). Marijke Van Thielen, filosofie en frictie, schrijft korte en langere essays over tal van onderwerpen; in ontAarding leidt het leven en de dood naar reflecties over taal en wat het betekent om mens te zijn; en in Hier herkent het Kerkhof mijn Naam fulmineert Sjors tegen alles wat fout is gegaan sinds hij het dorp heeft verlaten (of teruggevonden, dat is niet helemaal duidelijk).

Drie stemmen met karakter, ver weg van de eenheidsworst. En daar houden we van, hier bij Aanlegplaats.

De menselijke ijdelheid staat de mens niet toe om een mogelijk ongelijk te bekennen, door die spleet vind ik mijn licht. Ze willen slechts steriel pus. Ze vreten het vlees, maar alleen in stukjes, vacuüm verpakt. Geef het ze niet. Wat je ook zegt, het wordt tegen je gebruikt. Spreek daarom niet. Leg je rauwste gedachten nooit voor aan het volk. Laat hun leegheid een andere vorm kiezen. Want de maden vreten niet, omdat ze je karkas walgelijk vinden, maar uit honger. Laat het rotten. Laat het stinken.

Uit: Verontwaardiging als houvast van Marijke Van Thielen

Dit appartement is waar ik zowel het gelukkigst als het ongelukkigst ben geweest in mijn leven. Ik sluit dit hoofdstuk af, maar voel me niet droef. Het voelt juist. Het voelt licht. Ik loop naar de kamerplant waar Martha intussen zo’n twee jaar woont. Haar web is leeg. Ik kijk wat dichter en zie haar uitgedroogd onder een blad hangen. De dood is haar komen halen. Nederig sluit ik de deur achter me. Ik zie je graag. Bedankt voor alles.

Uit: Spinnenlicht op ontAarding

Ik heb nog een oude fiets die al meer dan tien jaar dronkenschap heeft overleefd. Geen licht, versnelling, steunder of voldoende lucht in mijn banden, maar je komt er met wat geweld mee vooruit, zij het betrekkelijk langzaam. Daarmee ga ik op die heetste dagen, waarvan ik door een rotsvast geloof in de klimaatwetenschap weet dat ze nog gaan komen, met die roestige oude fiets beginnen aan mijn pelgrimage in eigen dorp. Een tocht van minimaal 250 kilometer godsdienstig trappen in kleine rondjes om het centrum van ons dorp. Rondjes om de kerk die nog op spaarzame momenten de deuren opent.

Uit: De pelgrimage-tip van deze zomer! op Hier herkent het Kerkhof mijn Naam