Henk Van Straten zat in de allereerste vangst van de week, hier op Aanlegplaats. Daarna verdween hij achter een betaalmuur, kwam dan terug met losse emails, om dan nu op substack te landen.
Daar zijn we blij om. Omwille van de zelfrelativering. En de tattoos.
Het is niet per se érg hoor. Zo gaat het nu eenmaal met cultuur, met mode. Ja, mij persoonlijk maakt het somber, omdat ik vaak terugdenk aan hoe het vroeger was, maar dat is mijn probleem. En dat ik anno nu met mijn tatoeages bij de hippe koffiezaak om de hoek een flat white met havermelk en een zoete kardemom-croissant bestel, is niet minder tragisch dan die Temu André van Duin uit Groningen die met zijn tatoeages bij Omroep Max komt zitten.

Eén opmerking over 'Henk van Straten'