Winteruur! De lucht wordt donkerder, het gemoed zwaarder…
In de blogs van deze week drie mannen die actief bezig zijn met hun mentale gezondheid. Jan-Paul van Spaendonck deelt over zijn stemmingswisselingen en hoe de wild-romantische kant van de herfst hem de put in kan sleuren. Henk van Straten (terug in de haven!) wordt voorbereid op schematherapie en probeert niet te laten merken hoe omgevingsdetails hem uit het moment halen. “Bovendien stormt er achter dat ongeduld en die verveling een maalstroom van onbegrijpelijke, beangstigende emotie, dat weet ik ook heus wel.”
Van Vitalski tenslotte, ook niet bang om in zijn blog gedachten en gevoelens te benoemen en te analyseren, kiezen we evenwel een filmbespreking. Hij keek Del Toro’s Frankenstein en maakt zich er druk over dat ook deze frankensteinfilm niet ontsnapt aan de cliché’s van het victorianisme, terwijl het boek eigenlijk ten tijden van de ‘regency’ werd geschreven. “dit is niet de verwaterde romantiek, maar de oer-romantiek; lord byron; en dat is dé frankenstein.” Aldus, een omgekeerde ode aan Sturm und Drang in al zijn harde kaalheid.
Magie en neurobiologie hebben veel gemeen, vertelde mijn vriend. Denkbeelden en gevoelens sturen het immuunsysteem aan, net zo goed als farmacie dat doet, de twee zouden elkaar moeten tegemoetkomen in plaats van te bestrijden. (Ik hoop dat ik hem goed begrepen heb.) De dag ervoor, na de woensdagse koorrepetitie, had een andere tenor me gevraagd hoe het met me ging. We keken naar de volle maan, waarlangs wolken streken. Ik aarzelde met antwoorden. Ik had nog steeds vrij veel last van de naweeën van een euforisch reisje door het oostelijke buurland. Mijn aangeboren stemmingsstoornis speelde op, aangewakkerd door de sturm und drang van de zinderende herfst, de wisselende decors van het Teutoburger Wald en een teveel aan spraakwater (vooral Dunkelweizen en Grauburgunder).
Uit: Stemmingen op Voorheen Rookzanger
En zijn armen, die allebei volledig zijn getatoeëerd, met alleen maar zwart en grijstinten, met namen erop in sierlijke letters, leiden me ook soms af. Armen die me doen denken aan de armen van profvoetballers. Wat me vooral uit het moment haalt is dat er op één onderarm heel groot—ook weer met grote sierletters—Por Vida staat. ‘Voor het leven.’ Ik wil weten wat de aanleiding was. Ik vermoed de liefde voor zijn vrouw, of misschien voor een vriendengroep. Ik moet niks zeggen over domme tatoeages. Ik heb ergens een G-sleutel. Want ik hou van muziek? In tegenstelling tot alle andere zeventien miljoen mensen van Nederland?
Uit: Wat je een kat niet kwalijk kunt nemen, kun je ook een mens niet kwalijk nemen op Henk van Straten
het acteerwerk, de setting, de soundtrack, de dialogen – het is allemaal heel goéd – maar: het had echt onvergetelyke Kunst kunnen zyn geweest. in plaats van de verhoopte oerromantiek, de verhoopte oer-werther, kryg je toch maar weêr, eigenlyk, biedermeier. dit is niet mary shelley dit is wééral bram stoker. in films is alles altyd maar 1900 in plaats van 1800.
Uit: @the Movies op Vitalskiblog
Aanlegplaats 