Ingrid van der Graaf, de vrouw achter de blog Werk in uitvoering, slaagt er telkens weer in om een bijzonder licht te werpen op haar alledaagse bezigheden. Deze keer neemt ze ons mee naar een bezoek aan de kringloopwinkel van een dorp in de Veluwe. In wezen gaat het om een gesprek met een man uit voormalig Joegoslavië die geen lidwoorden kent, zijn spraakzaamheid als twee jonge meisjes hem een vraag stellen en het inpakken van porto glaasjes – en toch is het zeer bijzonder.
Op de vraag of Vlaanderen en Nederland zouden moeten samensmelten tot één land antwoordde Kees van Kooten ooit: ‘Neen, want dan ontnemen we elkaar onze enige kans om ook in het buitenland beroemd te worden.’ Zoals o.m. Gerbrand Bakker, Christien Brinkgreve en Nicolien Mizee recent mochten ervaren valt het met die beroemdheid in Vlaanderen reuze mee. De auteurs waren samen met een rits anderen uitgenodigd door Steven van Ammel op Boektopia op Toer. Wereldberoemd tussen Roosendaal en Groningen, maar bij de grensovergang verdampte hun faam. Over lege zalen en felle toneellichten schreef Gerbrand Bakker een leuk, meanderend stukje.
De moeder van Joe Duncair, van de blog Ontaarding, krijgt van de oncoloog te horen dat ze kanker heeft. In een aangrijpend verhaal blikt Joe terug op wat zijn moeder voor hem betekend heeft en kijkt hij vooruit naar het beetje toekomst dat hen nog rest vooraleer ze de grens zal oversteken waarvan niemand ooit is weergekeerd.
‘De meisjes waren nu als echte meisjes met elkaar in gesprek. Of de drie kandelaars, die door de man van de winkel omwikkeld waren met papier, in de ook gekochte pan pasten. Ze legden de kandelaars in de pan. Het paste. Toen deden ze de pan in een van de tasje. Waarna ze opgewonden pratend de winkel uitliepen. De man van de winkel zag eruit alsof hij iets verspeeld had maar niet wist wat.’
Uit: Iets om in te pakken van Ingrid van der Graaf
‘Een gedachte die vroeger dan wel eens opkwam was: ‘Ben ik nou helemaal hierheen komen reizen om voor een tiental mensen te gaan zitten praten?’, maar aan de andere kant denk ik momenteel eerder: ‘Nou ja, ik krijg ervoor betaald, het is werk en de nazit is vaak gezellig, vooral als er wat te roddelen valt.’ Ik telde de volgende ochtend bij Nicolien Mizee maar liefst elf bezoekers.’
Uit: Ruis van Gerbrand Bakker
‘Kanker is overal. Drie weken geleden verscheen zijn lelijke kop weer. Het doelwit: mijn moeder, die nog maar net 65 werd. Ik probeer het nog steeds te bevatten. Ben ik al op die leeftijd waarop mensen afscheid horen te nemen van hun ouders? Is zij al op de leeftijd dat ze afscheid hoort te nemen van haar geliefden, van het leven? Het is moeilijk om de wanhoop te weerstaan.’
Uit: Chemoschipper van Joe Duncair
Aanlegplaats 