Blogs die ik toch wekelijks tracht te vangen zijn die van Byzeebroek – de dochter van Kamagurka – en de verzen van Johan Sebastiaan Stuer, huisdichter van de Humo.
Byzeebroek (Zij heet in het echt Aurelie Zeebroek) ontdekte ik pas een paar maanden geleden. Ik vind het lachen, wat ze schrijft. Er zit veel absurditeit in, maar volgens mij is het overgrote deel van wat ze schrijft echt gebeurd of beter gezegd: echt gehoord. Ze luistert vaak mensen af op terrassen of op de trein. Dat doe ik ook geregeld en dat levert inderdaad vaak goud op. Ik blijf het vaak herhalen maar de realiteit overtreft de fictie A-L-T-I-J-D.
Een vriend van me is seksverslaafd. Hij schrijft de goorste verhaaltjes in een klein notitieboek zonder fysieke intimiteit op te zoeken. “Soms is het zo erg dat ik zelfs de top van een ijsberg zie spuiten”, vertrouwt hij me toe. Ik bedenk me dat ik nooit ijsbergen zie. “Echte seks verveelt me, het zou zelfs verboden moeten worden”, gaat hij verder.
Johan ken ik van samen mee op te treden. Ik vind zijn versjes niet minder dan geniaal. We traden ooit eens samen op in de gevangenis van Ieper. Hij had veel succes bij de gedetineerden, ze lagen in een deuk.
Na meerdere zessen en vijven
Heeft zij mij het huis uitgezet
De hond daarentegen mocht blijven
Wellicht is hij beter in bed
Door Johan Sebastiaan Stuer op Instagram
Als laatste vangst had ik graag nog iemand aangedragen waarmee ik geregeld optreed. Ze heet Pierrette Coffrée en haar teksten zijn veelal geïnspireerd door het Christendom, godencultussen en tabak. Ze is daarenboven een heel bijzonder specimen. Als je de kans krijgt om haar eens te zien performen, zeker doen!
Mijn moeder ooi zei ooit profetisch
O jij mijn kind wordt ooit
een sterke mooie ooi,
een prooi, dat nooit.
Ik werd een Lam Gods
dat wegneemt de zonden der wereld.
En toen pataboem
verdwenen cafés en
verschenen teevees
en werd ik fokschaap
dat alle fuck en fake der wereld
wegfret
Door Pierrette COffrée
Aanlegplaats 