Henk van Straten over zijn solo kerstdiner. Over hoe fijn het op zich kan zijn om kerst in je eentje door te brengen, zolang het ‘op zich’ is, in een bokaaltje, zonder toeschouwers. Zodra die er zijn, wordt het iets om je voor te schamen, triest om alleen te zijn. Gek hoe eenzaamheid pas eenzaamheid wordt als anderen zien wat je zelf voor allenigheid aanziet.
‘Nog even wat laatste dingen kopen. Dat is wat ik zei. Nu kon ik mezelf voorhouden dat ik daar de pizza en kwark mee had bedoeld, maar dat was natuurlijk niet zo en dat wist ik zelf ook wel. De implicatie was: de laatste paar items voor het kerstdiner. Blijkbaar wilde ik dat hij dat van me dacht.’
‘Keeping up appearances. We doen het allemaal, op momenten en in bepaalde situaties. Ik had alleen gehoopt dat dit, voor mij, niet zo’n situatie was. Dat mijn lat voor het inzetten van een façade wat hoger lag dan dit.’
Uit: Ho ho helemaal alleen van Henk van Straten
Ingrid van der Graaf heeft het in Werk in uitvoering over een van de majeure stressfactoren in een mensenleven en ze slaagt er toch in om het aantrekkelijk voor te stellen. Moet ik onthouden voor mijn volgende verhuis: dat het niet alleen de beuë daad van het inpakken is, maar ook het frisse herbeginnen.
‘Ik denk vaak aan verhuizen, aan wakker worden in een vreemd nieuw leven. De gretigheid van het opnieuw beginnen. Er zijn dagen dat als ik een leegstaande boerenschuur zie bij mezelf zeg, dat moet te doen zijn. Ik stel het me voor, leven in een boerenschuur, drie bij vijf. Steeds weer dat verlangen naar een basis.’
(…)
‘Het is waar, ik ben op mijn best als ik midden in een verhuizing zit. Als de wijnglazen al (of nog) zijn ingepakt, er gedronken wordt uit kleine waterglazen. Het ontbreken van plinten, een ongeschilderde deur, stapels boeken. Er midden in dat hele opengebroken leven een vriendin langs komt. Er samenlopen van omstandigheden zijn. Dat ik even geen rekening hoef te houden met deze of gene, want ik ben aan het verhuizen.’
‘Verhuizen is als overbodige spullen van een tafel vegen. Eindelijk mogen al die opgespaarde kruimels weg.’
Uit: Uit huis gaan van Ingrid van der Graaf
Bij de ijskoude jaarwissel kijkt Sarah De Grauwe van De grauwe gekheid naar foto’s van haar nichtje die in Panama zit om de liefde te vieren en overschouwt haar eigen zonnende leven met een herkenbare reflectie.
‘Ik werp een blik op mijn Noorse sokken, die hun uiterste best doen mijn tenen warm te houden. Ik blijf zitten, badend in licht en muziek, en denk dat dit misschien wel de meest Vlaamse vorm van exotisme is: de binnenzon.’
Uit: Binnenzon van Sarah De Grauwe
Aanlegplaats 