Original public domain image from The Rijksmuseum
De norm is leed. Zo begint Merel de Vilder Robier haar meest recente pensée du jour. En ja, leed is overal. Tijs Synaeve (nieuw in onze haven) denkt terug aan zijn tijd in de psychiatrie terwijl hij luistert naar het leed van Julie Delrue, tijdens een live opname van de Drie Boeken podcast van Wim Oosterlinck. De psycholoog en de historicus waarmee Tom Wouters zich omringt adviseren dan weer een broodnodige digitale pauze.
Maar er is ook hoop.
Voor alledrie. En dus ook voor ons en voor u, beste lezer. Hoop in de literatuur, en de oogkleppen of blikverruimers (u kiest maar) die dat oplevert.
“De norm is leed.”
Met dit zinnetje werd ik vanmorgen wakker.
“De norm is leed.”
En toch moet ge constateren, Vilderke, als ge uw luiken opendoet en langs uw portes cochères naar buiten stapt, dat er nog wreed veel pret en gelukzaligheid van de straatstenen te rapen en te schrapen valt.
Maar dan moet ge wel, ter bescherming van uw teder oog en uw breekbaar zielement, uw oeillères aanhouden.
uit: De pensée du jour van 23 oktober van Merel de Vilder Robier
Onlangs zei iemand me dat schrijven over de periode waarin ik met de psychiatrie in aanraking kwam het grootste anti-afrodisiacum is voor mijn lezers. Ik blijf daar beter ver van weg, vond hij. Hij zal vast gelijk hebben. Maar het is net wat Julie niet doet. Ze vertelde over de kraambedpsychose die haar overviel kort na de geboorte van haar zoontje, zes jaar geleden, al spreekt ze zelf liever van een stemmingswisseling. Hoe ze al op de tweede dag voelde dat er iets niet in de haak was. Hoe ze niet meer sliep en altijd aan stond. Hoe haar hoofd zo vol zat dat het tussen haar en haar pasgeboren zoontje kwam te staan. En hoe belangrijk het dan is om goed omringd te zijn.
uit: Het derde oog van Tijs Synaeve
Ik wijk af. In mijn nieuwsbrief van deze week heb ik het eigenlijk over heel andere dingen. Het is best een lange nieuwsbrief, maar ik ben er trots op. Ik vertel er heel persoonlijke dingen in, ik stel me kwetsbaar op. Misschien dat er ooit een verzameld werk van mij verschijnt, en dat het dan allemaal te lezen valt in deel 23, waarin mijn correspondentie wordt gebundeld.
Tot die tijd is iedereen welkom om de nieuwsbrief te komen inkijken in mijn bureau. Ik heb mijn best gedaan om zo onleesbaar mogelijk te schrijven.
uit: Deze week enkel een nieuwsbrief op papier op In mijn hoofd zwemmen vissen
