Tussen de alarmerende nieuwsberichten en de glimmende wereld van de sociale media zouden we bijna vergeten hoe saai en vervelend onze doordeweekse levens eigenlijk zijn. Gelukkig hebben we daar de bloggers, die hun lastige situaties, mislukkingen en gemiste kansen breed uitsmeren. Gerbrand Bakker worstelt zich door een radio-interview op afstand, Tanja Wentzel vertrekt vroeg bij het theater om een bus te nemen die de verkeerde kant op rijdt en Sam Sterckx wordt voor de zoveelste keer afgewezen. Hèhè.
Ondertussen moest ik me door een kort vraaggesprek heenworstelen. Op de een of andere manier kon ik om de vraag waarom die Leidse Ginkgo gewonnen had heendraaien door gevat te zeggen dat Japanse notenboom (de Nederlandse naam voor de Ginkgo) nergens op slaat omdat-ie uit China komt en geen noten draagt. Maar iets later wilde Andrea weten: ‘Waarom houden mensen zo van bomen?’ Godsamme. ‘Wat een moeilijke vraag, Andrea,’ zei ik. ‘Dat zou je eigenlijk die mensen moeten vragen.’ Wat ook niet helpt op zo’n moment dat ik thuis zit met de zogenaamde luci-app van de radio en Andrea in de studio.
Uit: Radio op afstand op Gerbrand Bakker
Bijna lijkt het of ik ben teruggereisd in de tijd, alsof er niets is gebeurd en ik weer verder ga waar ik gebleven was. Voor mij lijkt er een eeuwigheid verstreken. Ik vraag me af hoe mijn avond zou verlopen zijn als ik in de warmte van de rode theaterzetels was gebleven. En niet het tripje in een overvolle bus vol uitgeputte slapende mensen had gemaakt, naar een plek waar ze niet welkom zijn.
Uit: De bus naar nergens op De Rode Valies
Voor zo’n slet raak ik zelfs niet met mijn vingertoppen de container met zelfkastijding aan. Die is me veel te dierbaar. Ergens wil ik wel mijn tanden poetsen. Opnieuw verliefd worden op iemand die naar me kijkt zoals ik mezelf nooit zag. Iemand verzorgen, zoals ik nooit voor mezelf opkwam. Maar ik ben te moe om eraan te beginnen.
Uit: Kots nr. 218 ‘Elk nieuw begin komt voort uit iets dat ooit een einde zal zijn’ op Kotsen op Woensdag
Aanlegplaats 