‘For sale: baby shoes, never worn’ is misschien wel het bekendste korte verhaal ter wereld. Precies zulke readymades en verhalen, maar dan waargebeurd en anoniem, lees je op het weblog https://postsecret.com/ (voorheen postsecret.blogspot.com). Het idee is simpel: Amerikaan Frank Warren opende een brievenbus waar mensen anoniem hun geheimen per postkaart naartoe kunnen sturen. Om die geheimen te verzamelen verstopte hij duizenden blanco ansichtkaarten, geadresseerd aan zichzelf in boeken, bibliotheken en op openbare plekken, met de uitnodiging ‘send me your secret’.
De korte verhalen en kunstwerkjes die per ansicht aankomen en elke zondag online worden geplaatst – dat is misschien wel de top internetcontent van de eeuw.
Denk aan foto’s van een echo, met een viltstift opschrift ‘she’s not his’, of ‘I’m glad my mom died.’ Vroeger was er ook een Nederlandse variant – briefgeheimen.nl . Die geheimen zijn nu door de beheerder meegenomen in het graf, zo te zien.
Ik zat daar echt voor klaar, elke zondag zat ik die twee pagina’s te refreshen.
Zoek je een verhaal? Elke zondag dus, postsecret.com.
Ik ga jullie nogmaals meenemen naar vroege jaren 00 Y2K internetcontent: https://failblog.cheezburger.com/thereifixedit :
Dit is een spinoff van het ‘icanhascheezbburger’blog: een fenomeen waarop mensen kattenplaatjes plaatsten met stomme, kinderachtige onderschriften met expres veel grammaticale fouten. Ja, denk aan: I CAN HAS CHEEZBURGER?, bij een plaatje van een kat die een bord aflikt. Dat soort ongein.
De site was zo immens populair dat er talloze spin-offs ontstonden, zoals failblog: een blog waarin mensen hun funniest home video instuurden. Of totallylookslike.com een handige blog ooit bedoeld om de namen van beroemdheden op te zoeken die qua uiterlijk op iemand anders lijken – die werd natuurlijk al gauw misbruikt om lookalikeplaatjes van Trump te plaatsen naast een plak bezwete kaas op een ham,en dergelijke.
Tegenwoordig zouden we dit brainrot noemen. Ik verlang wel terug naar deze y2k tijd van het internet: geen social media, de enige populariteit die je verzamelde was een upvote op reddit.
Als je het internet wilt begrijpen, dan is deze website een soort casestudy.
Maar er zat ook een duister randje aan dit netwerk. Je kon. Er zelf memes maken en die ontstonden ook – zoals allerlei varianten van Pepe the Frog en Wojzeck. Dit zijn memeplaatjes die later een racistische en seksistische connotatie kregen en extreem populair werden in alt-right kringen op 4chan en elders. En daar hebben we nu nog steeds politieke last van: een bloeiende, extreemrechtse subcultuur die makkelijk communiceert en ideeën deelt in memes.
De schattigste spinoffsite vind ik denk ik https://failblog.cheezburger.com/thereifixedit
Mensen sturen foto’s in van hun reparatieprojecten. Ze zijn allemaal,.zonder uitzondering, verschrikkelijk slecht gedaan. Als je je zelf slecht voelt over je gebrekkige onderhoud aan je huis, of je schaamt je voor je onhandigheid, kijk dan af en toe eens naar deze parels, van balkons die worden omhooggehouden door ladders, houtjetouwtjecomputers, en architectonische rampen zoals doorzichtige badkamermuren.
Tiradeblog
Het kan eigenlijk niet: dat ik als hardhoofd-columnist de conculega’s van literair tijdschrift Tirade ga aanraden – en hun prachtige tiradeblog. Ik heb een reputatie hoog te houden, en daar past heulen met andere literaire pareltjes niet bij.
Dat doe ik dus niet, dus bij deze: mensen, ga absoluut niet naar https://www.vanoorschot.nl/tirade-blog/ ! Blijf daar weg.
Het tiradeblog kent verschillende auteurs van Van Oorschot die wel eens bloggen. Een van mijn favoriete schrijvers, en een heel fijn mens die ik zeer hoog heb zitten, is Gilles van der Loo. Zijn boek Café Dorian verhaalt over een man die een nieuw leven start in een café en zo langzaam een bron van werk, zingeving en liefde wordt voor de mensen om hem heen: iedereen bloeit op. Behalve de man zelf, die worstelt met een geheim. Het is een ontwapenend boek, en die ontwapenende stijl lees je precies terug in het blog waarin Gilles dan weer over zijn dochter op logeerpartij, dan weer over zijn eigen boekverkoop schrijft.
En natuurlijk: Twan Vet, bij lezers van Hard//hoofd ook wel bekend als stadsdichter T. of goede vriend T., schreef hier lange tijd mooie mijmeringen, waar intertekstueel ook nog wel eens een verwijzing naar ene Em in voorkwam. https://www.vanoorschot.nl/tirade_blog/de-belofte/ https://www.vanoorschot.nl/tirade_blog/het-vergeten-van-de-dingen/
Ga dit NIET lezen of uitzoeken.
Aanlegplaats 