Een vrolijke kerstvangst, dat is alles wat we wilden. Echter, de staat van de wereld, de condition humaine, etc. Het leven is nu eenmaal geen ponykamp, zelfs niet met kerst. Wat zeggen we, het lijkt eerder alsof de feestverlichting en zeemzoete deuntjes ons menselijk lijden extra in de verf zetten!
Loïs Blank van Hard//hoofd is boos op Pantone omdat die gebroken wit tot kleur van het jaar heeft verkozen en ze pleit voor een bontgekleurde glitteroutfit op de barricaden. Kotsen op woensdag pleit er dan weer voor onszelf op te sluiten in het lichaam en te sterven van de pijn. Ik moet me toch ergens aan vastklampen, als jij niet vast te klampen bent? Hoop komt van Johan Bosmans, die met de ontmoeting tussen Marcel en Ella welhaast een alternatief kerstverhaal te pakken heeft. Merry Christmas lieve lezers!
Wat Cloud Dancer betreft: Pantone beschrijft de samenleving als een ‘die de waarde van stille reflectie herontdekt’. Wanen we ons in 2026 straks allemaal stille, reflecterende dansers tussen witte wolken van visuele zuiverheid?
Ik denk zacht gezegd dat het een goed idee is als we dat proberen te voorkomen. We moeten stille reflectie niet herontdekken, we hebben een gebrek aan luide reflectie – voornamelijk van de huidige wereldleiders, techbazen en ultrarijken. We hebben geen toevluchtsoord voor visuele zuiverheid nodig, we willen een wereld waarin niemand op de vlucht is.
Uit: Een klein manifest voor tierelantijntjes op Hard//hoofd
Wat bezielde mij ook? Denken dat jij en ik een wij konden zijn. De mens is niet meer capabel om degene die de spiegel voorhoudt graag te zien. Laat ons maar lijden door onze gedachten en emoties. Het eerste de beste voorwerp nemen en slaan. Uiteindelijk zijn we allen onschuldig, gekweld door schaamte en schuld die we zelf creëren.
Uit: Denken dat jij en ik een wij konden zijn op Kotsen op woensdag
De vinger van Marcel wees nog altijd naar de kader. Voor zover ze kon nagaan zat er alleen een wit papier in de kader. Ze had al zeer dikwijls naar de merkwaardige decoratie gekeken. En even dikwijls had ze hem om uitleg willen vragen, en even dikwijls had ze op haar tong gebeten.
Langzaam haalde hij de kader van de muur.
“Heb ik lang lang geleden van Helga cadeau gekregen.”
Ze wist dat hij zijn hele leven met zijn jeugdliefde Helga getrouwd was geweest. Ze wist ook het was misgelopen bij de eerste zwangerschap en dat ze hun droom van kinderen daarna hadden moeten opbergen. Een jaar of tien geleden had hij van haar afscheid moeten nemen.
“Voor deze kader ophing had ik hier een kattebelletje met een citaat van Rilke op de muur gespeld. Ken je Rilke? Rainer Maria Rilke. Een dichter. Niet erg als je er nog nooit van gehoord hebt, behalve de naam wist ik er destijds ook nauwelijks iets van.
Ik leerde het citaat kennen in het Engels.
The brightness of a new page
Where yet everything can happen
Uit: Rainer Maria Rilke op Vijf voor twaalf
Aanlegplaats 