De redactiechat van Aanlegplaats is meestal een rustige plek. We hebben het over blogs en gastvissers, maken afspraken voor een fysieke vergadering (zou het dit jaar lukken?) waarop we weer realistische voorstellen zullen doen die dan in de nevelen van onze gecombineerde procrastinatie zullen verdwijnen.
Achteloos zullen we zo straks onze duizendste vangst en zeventigste verjaardag vieren, waarna, dat gaan we merken, een tijddeurtje open zal klappen. Jan-Paul van Spaendonck brengt verslag uit.
Er fietst een man voorbij. Een magere, grauwe zeventiger met pluizig, slecht geverfd haar die, voorovergebogen over zijn racefiets, hardnekkig in de eeuwige jeugd wil geloven, of liever, in het niet bestaan van de ouderdom. Ik herken mijn jeugdvriend D. maar roep hem niet aan. Een tegenzin welt in me op als ik denk aan het toneelgesprek dat we gaan voeren nadat hij mij herkend heeft. Dit alles, herkenning, weerzin en de reden ervan, gaat in een woordeloze flits door me heen.
Uit: Tijddeurtje en vrije meter op Voorheen Rookzanger
Maar soms neemt het volume van onze digitale stemmen toe, worden we weer jong en enthousiast als nooit tevoren. Dan hebben we het over boeken en schrijvers. Dan zijn we een leesclub – een verschijnsel waaraan ik nog nooit in levende lijve heb deelgenomen. Ingrid van der Graaf wel. En daarom leest ze Niemand kan terug, van Alba de Céspedes. En omdat zij daarover schrijft, lees ik dat boek nu ook. Nu u nog, want het is echt ouderwets mooi (nu ja, het was héél modern toen het verscheen, in de jaren ’30 van vorige eeuw).
Wie de wereld wil veranderen, moet boeken bestuderen, lezen, beredeneren, lezen, onderzoeken, lezen, ontdekken, enzovoorts. Lezen om op eigen kracht een gedachte, een idee onder woorden te kunnen brengen. Dat is wat ze doen deze jonge vrouwen, liggend en rokend op bed of rond de tafel geschaard. Nachtenlang praten ze over hun ambities, hun ouders, sommigen lopen weg van het internaat om hun eigen geld te verdienen, of zoeken de liefde bij getrouwde mannen. Alles in het kader van onafhankelijk willen zijn.
Uit: Geen weg meer terug op Werk in Uitvoering
En als het stilvalt in de redactiechat, stelt altijd wel iemand de vraag: hoe zou het met Vitalski zijn? Wel, goed zo blijkt, want hij heeft een nieve auto, maar eigenlijk ook niet zo goed: ik ben eenzaam vrienden, ik streel jullie langs deze blog.
nét op dié dag, waarop je je auto éindelyk, maand na maand, hebt afbetaald, net op dàt kwartier is die opeens exact zodanig versleten, dat je er een nieve moet gaan halen. je kan dus niet uitroepen: “ik heb een nieve auto gekocht,” zonder eerst heel stilletjes te fezeleen: “myn afbetaal-plan heeft opnieuw een ‘resetje’ gedaan.”
Uit: State of being van 24 naar 25 avril 2026 op VitalskiBlog.
Als extra’tje deze week een gedicht van Viktor Frölke, door hemzelf voorgelezen:
Aanlegplaats 