Het leven is geen ponykamp 1, en toch is geluk ook heel gewoon. In sterk dalende volgorde van gelukzaligheid stellen we u voor: de zaligheid van Erik Herbosch sr, de zoektocht van Jan-Paul van Spaendonck en de wanhoop van donkere schrijver van ontAarding.
Mijn bloed gaat sneller stromen. Ik word warm en koud vanbinnen en ergens in mij wordt een vuurwerk afgeschoten, caleidoscopische boeketten in duizend kleuren. Wanneer de mist vervaagt, staan mijn ogen glazig. Deze reactie had ik niet verwacht.
Uit: De kleine prins op de Sprekershoek van de schrijverij
Ik besloot een poging te doen om serieus te mediteren. Er moest afgerekend worden met een onbehagen dat me dezer dagen zo niet kwelde, dan toch bedrukte. Ik keek omhoog naar de opklarende lucht waardoor, steeds hoger, witte wolken dreven. Diep ademend liet ik er een mantra op los die me gisteren te binnen was geschoten. Een heel simpele: JA. Ik moest de wereld wat meer bejahen, dat was me wel duidelijk. En waarom dan niet letterlijk?
Uit: Ja op Voorheen rookzanger
Het voorbije jaar verwijderde ik alle gay dating apps. De schermjunkie in mij schreeuwde, panikeerde, smeekte om genade. De anarchist in mij sloeg hem neer. De dood van mijn geliefdes boezemvriend, kort na het door queer mannen niet onbekende fenomeen van een drug-geïnduceerde, anonieme, Grindr hookup, was de druppel. Ik beweer mijn leven vorm te geven door strijd. Hoe dan? Door het homonormatieve dogma dat stelt dat “seks met iemand van hetzelfde gender” al een daad van verzet op zich is? Makkelijk, lekker veel seks hebben en denken dat het om strijd gaat.
Uit: Vaartzucht op ontAarding
- Een cliché, een liedje en een schitterend boekje van Geraldine Suijkerbuijk. ’t Is dat ze geen blog heeft, anders vingen we haar wekelijks. ↩︎
Aanlegplaats 