In de dinsdagbuit hebben drie heren het over relaties en politiek.
Doet een politieker niet een beetje hetzelfde als een single op een datingsite?
Zichzelf vals bescheiden naar voren schuiven, zijstreepje, fond de teint op zeepsmoeltje, krap dasje om dik nekje en een paar kruidige quotes (visie en daadkracht!) zodat het uiterlijk vanbinnen lijkt gevuld?
Al kruip ik dezer dagen liever achter de gordijnen, onder mijn donsdeken met zeehondjes, sommigen gaan nog snel een lief proberen ronselen zoals kiezers, om met Kerstmis mee aan te schuiven voor de kalkoen van tante Isidora in plaats van maatschappelijk zielig te zijn.
Dieter De Wilde schrijft in een prachtig stukje over hoe hij op een dating-app werd verscheept naar het overschotplekje, het schaamstukje. Zoals een bakker die voor sluitingstijd dozijnen oudbakken koffiekoeken uitdeelt voor een prikje. Samen tegen de verspilling! Sebastiaan Leenknegt heeft vanuit zijn muizennightclub een grappig voorstel: beschouw het liefdesleven als een playlist. Oorwurmen, schlagers en kapotgedraaide platen incluis (er komen spontaan een paar exen in me op). Ten slotte maakt Jan Devriese brandhout van ideologische manifesten van schrijfgrage politici en pronkzuchtige analisten. Het strebergedrag doet toch zo kostelijk aan…
Kiezers stemmen vanuit de onderbuik, en voor hun portemonnee, beweert hij droog.
Dat doet me dan weer denken aan een vriendin die na een zoveelste date alleen zat te gieren in haar autootje. Werkelijk, ze kwam niet meer bij na zoveel potsierlijke moeite die de slapjanussen voor haar hadden gedaan. Helaas sloegen ze de bal meer dan eens mis. Dachten ze te scoren met een schlager, terwijl zij experimentele jazz verkiest.
Het moet twee jaar geleden zijn, op een stille herfstdag in oktober, dat ik met dit tekstje een profiel aanmaakte op een dating-app. Daar lag ik dan, in de virtuele vitrine, met een toekomstbeeld over klossende boeren. Dat ging het kaf van het koren wel scheiden. Na een maandje van beperkte, gebrekkige interactie zonder resultaat kon ik verscheept worden naar de Too Good To Go app. Bestaat zoiets dan, binnen het online daten, denk je nu? Natuurlijk, zo schrander is de mens wel. Alles is vermarktbaar, vlijmscherp afgeprijsd als het moet. Maar zo wanhopig was ik niet. Dus versleepte ik profiel en app naar de prullenbak.
uit: Zij bestellen de liefde online, zoals ik mijn boodschappen van Dieter De Wilde
Zouden we relatievoorkeuren kunnen beschrijven aan de hand van de muziek-app die we gebruiken? Ik ben een Spotify – makkelijk, beschikbaar, en snel gedaan. Ik ben een Soundcloud – liefst urenlang en een beetje underground. Ik ben een Deezer – ik begin er maar aan na aanraden van mijn vrienden. Ik kijk naar Britain’s Got Talent – zot van tearjerckers met veel grafiek. Of ik verzamel LP’s – graag gekrast, met wat ruis en een laagske stof.
uit: Nazomerse deuntjes van Niemand Thuis club
De kiezer leest je manifest niet. Jij schrijft dat om uit te delen aan min of meer gelijkgestemden. Die nemen het knoeiwerkje beleefd aan en zetten het vervolgens op hun boekenplank, niet al te zichtbaar. Later knikken ze onbestemd en murmelen iets als ‘ja, prikkelend’ als de auteur vraagt of ze het hebben gelezen.
uit: Biljarten van Jan Devriese
