Deze week heb ik verhalen geselecteerd van drie schrijvers waar ik al vanaf het eerste stuk dat ik van hen las weg van was.
Het is niet zo dat Lennart Vanstaen een groots en meeslepend leven leidt, maar hij bezit de gave om het alledaagse buitengewoon te laten lijken. Zijn laatste verhaal, Samen oud, vond ik persoonlijk een van zijn allerbeste. Het gaat over een avondje uit met de gevierde en bijzonder sympathieke schrijfster Diane Broeckhoven, in bijberoep een halve digibeet. Samen gaan ze naar de boekvoorstelling van Lize Spit in de Blauwe zaal van De Singel. Of was het in de Rode zaal? Wat volgt is een groots en meeslepend avontuur aan de ticketbalie waarin een dankbare bijrol is weggelegd voor dé nemesis van alle mensen die zich nog een wereld zonder Elon Musk kunnen herinneren: het geheime wachtwoord.
De pen van Tom Wouters, zoals ondertussen genoegzaam bekend, is uniek en ik ben dan ook verheugd dat uitgeverijen zijn talent hebben opgemerkt en in de loop van 2026 een boek van hem gaan uitbrengen. Dagelijks verblijdt hij zijn lezers op Facebook met korte, absurdistische maar tegelijkertijd ook ontroerende verhalen en een kleine selectie hiervan plaatst hij op zijn blog Het ongerijmde. Alleen al voor het bestaan Tom Wouters kunnen we Mark Zuckerberg niet genoeg danken. Wie een verhaal begint met de zin: ‘Ik heb het onhebbelijke talent om unieke momenten aan mij voorbij te laten gaan…’ is van zeer goeden huize. De rest van Word blind en leer zien is al even sterk.
De verfijnde miniaturen die Marieke Groen voor haar blog schrijft lieten het beste verhopen voor haar autobiografische boek Het verhaal van mijn schaarste dat in het najaar is verschenen. Maar hoe goed die korte stukken ook zijn, het boek overtrof mijn hooggestemde verwachtingen en behoort – samen met Wolf van Lara Taveirne – tot het meest beklijvende dat ik de laatste jaren heb gelezen. In een lichtvoetige stijl vertelt Marieke haar aangrijpend verhaal. Marja Pruis verwoordde het in De Groene Amsterdammer beter dan ik ooit zou kunnen: ‘Wat een zegen om een echte schrijver te lezen over gezinsterreur en maatschappelijke neergang(…). Het verhaal van mijn schaarste is hartbrekend, zonder dat het daarop uit is.’
Lennart Vanstaen, Tom Wouters en Marieke Groen: drie schrijvers die ik ontdekte dankzij Aanlegplaats. We hopen van u hetzelfde.
(Het verhaal van mijn schaarste van Marieke Groen is samen met elf andere boeken genomineerd voor het NPO Radio 1 Non-fictie boek van het jaar 2024. Het is een publieksprijs. Mocht u haar willen steunen dan kan dit via deze link: Stem op het npo radio-1 non-fictie boek van het jaar 2024.)
‘We hadden om 19u30 afgesproken voor de ingang. Zij ging met de tram, ik nam de fiets. Dat ze binnen aan de vestiaire op me wachtte, las ik in een berichtje, terwijl ik mijn fiets vastzette, het was wellicht te koud om buiten te wachten. Ze zag er keurig en fleurig uit, ze ging in het paars gekleed en droeg ook jeugdigheid in haar ogen.’
Uit: Samen oud van Lennart Vanstaen
‘De kans om hen in het echt aan het werk te zien heb ik dus 25 jaar geleden laten liggen. Mijn vader en ik hebben nooit meer over de zonsverduistering gesproken, en nu durf ik er ook niet meer naar te vragen. Spijt heb ik er wel van: ik was graag met mijn vader naar Noord-Frankrijk gereisd, ik had er samen met hem de zonsverduistering willen bekijken, als twee mannen die niet beter wisten.’
Uit: Word blind en leer zien van Tom Wouters
‘Op vrijdagmorgen om 10:03 zag ik in de metro van Rome drie zakkenrollers. Het regende, of wat de Italianen regen noemen, en alle metrowagons waren stampvol.’
Uit: Piekepokkets van Marieke Groen
Aanlegplaats 