To rust or not to rust? Dat is deze week de vraag op Aanlegplaats. Enerzijds is daar het kamp van de avonturiers. Zo is Ingrid Vanderkrieken onlangs ondanks zichzelf begonnen als (Duitstalige!) gids in een zinkmuseum. En deed Herman Loos mee aan een ultraloop (spoiler alert: het was vreselijk en hij gaat het gewoon nog eens doen). Aan de andere kant hebben we Marita, die laat zien dat onrust ook vanzelf over kan gaan. En tenslotte beschrijft Bo Vanluchene op wonderschone wijze hoe die zich na tal van verhuizingen en veranderingen alsnog voelt ‘alsof je vastzit, slechts half uit de cocon geklauterd’. Om daarna het concept van worden in vraag te stellen.
De volgende dag geraakte ik lichtjes in paniek en, zoals dat hier nogal eens gaat, begon ik mijn man verwijten te maken. Waarom had hij me niet tegengehouden?
Uit: Nooit op Rimpelingen
Aan de Leuvense Vaart, ergens rond kilometer vijfendertig, had ik gevoeld dat op mijn rechtervoet, tussen de grote en tweede teen, een blaar zich vormde. Op de trappen onder het station van Herent, aan kilometer vijftig, voelde ik hem openspringen.
Uit: De loop is lang, de idioot onervaren op Here comes Herman
Onrust die ervoor zorgt dat ik dan toch maar eens in actie kom. Met babystapjes. Eerst de rotte raamkozijnen laten vervangen, dan verhuizen. Of toch eerst een andere baan zoeken en dan pas gaan verhuizen. Of gewoon blijven zitten waar ik zit. Dat kan ook nog.
Uit: Onrust op Marita’s overpeinzingen
Het gaat zo. Je bent 12,5 jaar oud wanneer die 0,5 nog belangrijk is, en je trekt naar het eerste middelbaar. Je kiest een school waar niemand van je klasgenootjes voor kiest. Het is de eerste keer dat je aanvoelt dat je iemand anders kan worden.
Uit: Over verhuizen en veranderen op Bo Vanluchene in Londen
Aanlegplaats 