Dat onze bloggers niet altijd trouw blijven aan hun identiteit, weten we ondertussen. Maar de schrijvers van deze week doen er nog een schepje bovenop: ze stellen hun gevoel van zelf openlijk ter discussie, als ware het een stuk volvette kaas in de brandende zon. Vergankelijk en ongrijpbaar, maar o zo verleidelijk.
Rein Hannik wisselt van plaats met zijn coach, met fatale neigingen tot gevolg. De hoofdpersoon in het verhaal Sophia Blyden raakt met haar vader ingesneeuwd in het bos waar ze bananen bakken en denken aan haar moeder. ‘Ik weet niet zeker of het een echte herinnering is of dat ik ‘m ter plekke verzin. Misschien doet het er niet toe.’ René van Densen zapt door zijn liefdesgeschiedenis.
Hij vond mijn casus een uitdaging. Een schrijver die voor zichzelf wilde beginnen, dat trof hij niet iedere dag! Hij koesterde zelf ambitie die richting op – peptalk schrijven voor cursussen en zo. We hadden gelijk een klik. Ik heb toch al de neiging om van een iedere ziel, met wie ik diepte in ga, een best friend forever te maken. Soms imiteer ik die persoon zelfs ter plekke. Eng bijna.
Uit: The Talented Mr. Ripley op Rein Hannik
Het stukje dat bleef knagen ging over de delen van mezelf die ik niet kon begrijpen zonder haar te kennen. Die gingen niet over theoretische kaders of geschiedenislessen. Dat stukje had niets met politiek te maken. Ik wilde begrijpen waarom ik zo van lavendel hield, Ierse volksliederen me lieten huilen en de dj-booth me altijd heeft gelokt.
Uit: Baka bana op Hard//hoofd
Ik weet niet meer hoe ik het deze keer ga doorkomen, en ik rouw. Ik rouw om mezelf. Elk kreeg een versie van mij die specifiek voor haar was, en naderhand stierf die, voorgoed. Ik weet niet of er nog ikken in me op te brengen zijn.
Uit: Schoonmaak op René van Densen
Aanlegplaats 