Aan Arno Van Vlierberghe

Dag Arno,

Ik gooi een flesje naar je dat ik zelf doorkreeg van René van Densen, schrijver en vriend die zichzelf wellicht terecht de grootste kenner mag noemen van de hedendaagse Gentse letteren die zelf niet in België geboren is (wat niet afdingt op zijn verwezenlijkingen, wel integendeel).

Anderhalf jaar gelezen las ik ‘Stoffer & blik’ van Jeroen Brouwers, een zeer genietbare handgranaat die Brouwers op een kerkhof vol oude(re) schrijvers liet ontploffen. Beetje laf wel, want bijna al die mensen waren op dat moment al dood, maar Brouwers had de kasticketjes op zak om zijn tot op de tanden gewapende essays te stofferen. Op vlak van polemieken is de Nederlandstalige literatuur morsdood. Wat vind jij daarvan? Misschien, omdat je al enige tijd in het empyreum van de levende letteren zit, vind je polemieken achterhaald, of te min. Met een slechte polemiek slaat de polemische schrijver natuurlijk zelf een modderfiguur en daarom schrijf ik ze zelf zo goed als nooit. En ook: who cares. Literatuur in Vlaanderen en Nederland is een kleine wereld waar je volgens mij de six degrees of separation makkelijk kan herleiden naar twee. Het is al zo’n klein eiland, en daar nog eens brandjes gaan stoken voelt als nestbevuiling.

Toch jeukt het soms in de vingers, moet ik toegeven. Heb jij dat ook, als je een ronduit slecht boek onder ogen krijgt? Of zucht je deemoedig, leg je het aan de kant en ben je de betere persoon die dan gewoon een beter boek oppikt? Of geloof je dat er eigenlijk geen slechte boeken bestaan en dat alles vooroordelen en opinie is? Dat kan ik me eigenlijk moeilijk voorstellen. Mensen veranderen, ook in de verandering zelf. Het is trouwens dat proteïsche aan je dat je volgen mee boeiend houdt: in je stories op IG ontdek ik steeds schrijvers die ik voordien nog niet kende of blijft ik stilstaan bij een citaat of een passage die eens wat anders is dan de kabbelende huisvlijt waar ik me voor hoed. Jaren geleden ried je me in persoon nog Menno Wigman aan toen ik je toevallig ontmoette ik een boekenwinkel waar je niet eens werkte, waar ik nog altijd dankbaar voor ben. En als je dit flesje oppikt, ben ik erg benieuwd om te zien naar (of op) wie jij het zal gooien.

Met de allerbeste groeten,
Anton Voloshin