Drie topdames bevelen geweldige dingen aan en doen dat met meer schwung dan de marktkramer van de Vogeltjesmarkt die wekelijks zijn dunschiller voor een groepje smachtende huisvrouwen prijst.
Ann De Craemer beschrijft de typemachine van haar dromen, een Olivetti Lettera 32 om precies te zijn, in die prachtige appelblauwzeegroene kleur, de kleur met die prachtige naam. Bob Dylan, Philip Roth, Eddie Vedder, al de helden schreven erop. Die machine heeft mee wereldgeschiedenis getypt. In het zuiden van Spanje heeft ze de schat op de kop getikt bij een koppel idealisten dat oude typemachines weer tot leven wekt. Ik schrijf deze inleiding in een bos waar ik een vogel hoor die ik Remington noem, door zijn ritmische roep. Terwijl de Remington in de kruinen typt, ben ik benieuwd welke verhalen er uit de droom van Ann De Craemer gaan komen.
Dan volgt een magnifieke ode aan de toiletpot door de Française uit Amsterdam. Oud Zeikwijf heeft ervaring met knutselwerkjes van ijzer en kunststof, zonder groot succes. Ze kent de prijs-kwaliteitsverhouding zoals wijlen Emiel Goelen en koelkasten. En zo bezingt zij de witte keramieke toiletpot met een frêle sopraan en als een sierlijke zwaan. Het geeft hoop voor wie nu met kramp op de Hudo moet.
Wij van WC-Eend adviseren WC-Eend, wij van Aanlegplaats pronken graag met onze redactieleden en geven dat onbeschaamd toe. Daar kunnen sommige schepenen nog een puntje aan zuigen. Onze Marjon nodigt je uit voor de tofste dansschool ooit in de grote stad. Jeugdherinneringen aan beweging in het dorp, met gewichtsgoeroe Ankie op kop, passeren de revue maar in de stad van heden leer je tenminste De Power Move. Doet wat denken aan ‘Dansles’ van In De Gloria, maar in die sketch noemen ze het ‘Ontploffing’. Confronterend is het wel.
Dat zal ik ook doen: erop typen. Ik schrijf steeds vaker weer met de hand, en ik ben benieuwd wat er gebeurt als ik dat met een typemachine doe — wanneer mijn woorden er trager uitrollen, zonder dat ik ze meteen kan wissen. Gewoon: tikken en verder. Misschien zien mijn zinnen er anders uit als ze niet onmiddellijk corrigeerbaar zijn.
Uit: De typemachine van mijn dromen van Ann De Craemer
Hoe vernuftig de WC-pot! Je staat er niet bij stil.
Ikzelf werd met de (getergde) neus op de (stinkende) feiten gedrukt, toen ik in mijn Pippi Langkousperiode een exemplaar dacht in elkaar te knutselen. Ik woonde in de hut op mijn zelfgeknoopte drijvende eiland de 888, op een gracht in Amsterdam, naast de boot de Witte Raaf.
Als voorbeeld diende het eveneens zelfgebouwde exemplaar, door Kees Hoekert in dat geval, op bovengenoemde Witte Raaf. De zijne was feitelijk een grote trechter van gelakt ijzer. Werkte perfect. De drollen plonsden direct de gracht in. Dat mocht toen. Ik zwom regelmatig in diezelfde gracht. Naakt.
Uit Ode aan de WC-pot van Oudzeikwijf
Ik beland eindelijk in de grote stad en doe moderne dans. Springen, vallen. De juf stelt een onoverkomelijk defect aan mijn grote tenen vast. Ik had zelf nergens last van. De juf zegt dat ik me kleiner moet maken. Het lukt niet.
Ik overtuig vrienden om mee te doen met Zumba in het café om de hoek. De juf heeft wel geen licentie dus moeten we Zambu zeggen.
Uit: Power moves van Marjon werkt
Aanlegplaats 