Het moet allemaal toch iets betekenen? We doen de dingen toch niet zomaar? Leven onze levens niet zonder spoor na te laten? Er moeten toch verhalen zijn die we kunnen vertellen?
Ja, gezeten in een strandstoel, liefst bij een water en met een drankje in de hand, komen de essentiële vragen snel naar boven. Zeker bij onze bloggers.
Ingrid Van der Graaf fileert een film en een tekst, Iris Salembier verkoopt speelkaarten en een paternoster, en Jan-Willem Lubbers heeft vrede met onze subcultuur van lezers …
Nu denk ik algauw de dingen een diepere betekenis toe.
Uit Waarachtigheid op Werk in Uitvoering
Dat hij nu op pensioen is en terug hier woont, in Agen, de stad waar hij was opgegroeid. Hier heeft hij zijn jeugd beleefd. Hier ging hij dansen op zondag, in een dansgelegenheid. Geen dancing zoals we die nu kennen, zegt hij, het was een gewone zaal en in het midden stond er een kacheltje. Een bulderende rokerslach pruttelt uit zijn lijf, een simpel kacheltje, kan je je dat voorstellen? Hij ademt nog wat onregelmatig na van het lachen en steekt me dan een twee-eurostuk toe.
Uit Merci à vous op Vleermuys
Ging het beter met de wereld toen geletterdheid minder uniek was? Zal de wereld wezenlijk veranderen als mensen minder lezen? Lezen heeft ongetwijfeld positieve effecten, maar of een lezer van boeken, kranten en tijdschriften een beter, ethisch mens wordt is nog maar de vraag.
Uit 2130 Kielzog (12) van Jan-Willem Lubbers
Aanlegplaats 