Dag Dave,
Jij kent mij niet, ik ken jou niet. Maar wij moeten eens praten. Dat kan eventueel kort, anderzijds kan het wat mij betreft ook lang met drank, drugs, vrouwen en de vuisten op tafel. Het zit namelijk zo Dave, ik schrijf een column op woensdag. Jij schrijft er een op donderdag. Je voelt het al aankomen. Wij zitten vast in het kip- en ei-probleem. Ik wacht op een omstander die nuchter voorbij wandelt en het antwoord, “de dinosaurus,” prevelt.
Maar in dit verhaal ben ik de biologische voorouder van de vogel, Dave. Woensdag valt namelijk altijd voor een donderdag. Dat is de essentie van de weekindeling die we aan de oude Romeinen te danken hebben. Een onverwoestbaar, tweeduizendjaar oud concept. Het is niet dat ik niet in de toekomst geloof, Dave. Het heeft zijn schoonheid als je het van ver beziet. Maar ik ben een cynische schrijver die vastzit in het heden en vaker nog het verleden. Daar waar twee schrijvers hun column benoemde naar dagen van de week.
Ik vraag me af of dit voer is voor een psycholoog, Dave? Of we een club moeten starten. Ik meen het serieus. Met als einddoel zeven leden. Of houden we het op twee, waarvan we beide weten dat ik altijd het oudste lid zal zijn en jij degene die eventueel een toekomst heeft.
Maar dat allemaal terzijde, Dave. Ik ben mijn column vijf winters geleden gestart. Onder begeleiding van de immer diepsprekende Dirk Van Boxem. Hij coachte twee groepen. Waarvan er een op de middelste dag van de week viel en de andere op jouw geliefde donderdag. Ik zat in de donderdaggroep, Dave. De dag van de week waarop ik toevallig op geboren ben. De titel van mijn column zegt dus in wezen niets anders dan dat ik op die andere dag kotste. Ja, van afgunst, Dave.
Mijn verbroedering met jou is dus meer meta dan dat deze flessenkots ooit kan bevatten. Het is een bekentenis die ik alleen maar aan jou wil overdragen. Omdat veel meer gelijkenissen hebben dan verschillen. Wij die naast de liefde voor korte zinnen, gefascineerd zijn door wat de maatschappij rondom schept en verwerpt, eigenlijk een voorliefde hebben voor die vierde dag van de week. Maar zeg het aan niemand verder, Dave. Verlaat al dan niet beschonken de tafel en kijk nooit meer om. Richt je op jouw eigen veelbelovende weekcolumncarrière, Dave.
Het gaat je goed,
Sam – Kotsen op Woensdag (alle andere dagen van de week ben ik best oké)
