Is het omdat de herfst in het land is, of omdat Wout Van Aert in de finale van het wereldkampioenschap wielrennen geen rol van betekenis kon spelen, maar hét thema van de vangst van deze week is vergankelijkheid. En wie vergankelijkheid zegt, zegt De week van Devriese. Prachtig hoe Jan Devriese het voortjakkeren van de tijd in twee paragrafen weet te treffen.
Even prachtig is de terugblik van Katrin Van de Velde van In caso di nebbia die na jaren terug voor de deur van haar vroegere studentenkot staat en de lezer meeneemt naar de tijd van toen.
Vergankelijk zijn we allemaal, ook onze ouders. Op de begrafenis van haar vader nam Ingrid Verbanck van Elke dag wel iets het woord. Het genuanceerde portret dat ze van hem schetst zal ik nooit vergeten. Er komt een man en een tijdperk op je af.
‘Een kwarteeuw. Dat is wel wat, in een mensenleven. Neem er een fotootje van jezelf uit 2001 bij, kijk vervolgens in de spiegel, en aanschouw het verval, de aftakeling, de teloorgang. Werp nogmaals een blik op het fotootje en zie het aarzelende, zoekende jongmens dat je was, of de tot volle wasdom gekomen man of vrouw, bruisend en gedreven, immer voorwaarts, immer meer.’
Uit: Kwarteeuw van Jan Devriese
‘Een jaar geleden stond ik opnieuw in de Lange Riddersstraat voor de deur van dat huis, staarde naar de twee ramen op de eerste verdieping. P en Martin waren al lang weg, de lila gordijnen ook. Al wat overbleef van die tijd, was de gouden ring rond mijn vinger waarmee ik mezelf had gehuwd. De man die naast me stond vond me niet genoeg.’
Uit: 30 augustus 2026 van Katrin Van de Velde
‘Een ouder verliezen, daar kun je moeilijk ervaring in opdoen. Hoogstens gebeurt het twee keer in je leven, en dat is bijlange niet genoeg om er bijzonder bedreven in te raken.’
Uit: Elegie voor mijn vader van Ingrid Verbanck
