Vanavond presenteren we u graag het tweede deel van de winnaars van de ‘Liefste dagboek’ schrijfwedstrijd die we met deBuren en Curieus organiseerden. Laten u in hun diepste ziel kijken: Michiel Leen, Lene Beelen en Kimme Tigra.
(klik op het pijltje voor de volledige tekst)
Michiel Leen
Gisteren had ik een nimf op bezoek. Een schrijfster. J. Ze logeert een week in de stad, in een hotel in de Stad, het café uit Het Dwaallicht.
Zaterdag, ik lig nog uit te kateren, vraagt ze me om een middagje zoek te maken. Ze zit in een sneu toeristencafé op de Groenplaats bij een beker warme chocolademelk. Ik rep me erheen. De eerste zonnige dag. Gisteren sneeuwde het nog.
We drentelen door de stad. Ik zwierf met haar door dezelfde straten waar ik destijds met Helen liep. Het huis van Maria Van Dam ligt daar waar ooit die eerste kus. Dat vertel ik haar niet.
Ik kan uren naar haar kijken. Groenig-bruine ogen. Blond haar. Een fijne neus. Steltjes van benen. Meisje-meisje. Lichtjes opgemaakt. Kleine craqueluurtjes in de schmink, wimpers die een beetje klitten onder de rimmel. Iets te gulzig met de lipstick, die het middagmaal niet overleeft. Het aandoenlijke gebaar waarmee ze die nog snel retoucheert, brengt me van mijn melk.
We lopen door de Kloosterstraat. Voor haar hotel: “Zitten we weer in Het Dwaallicht?” vraagt ze. “Zullen we straks na het optreden een drankje doen?”
Ik zit tijdens haar optreden op het derde balkon.
The boy I love is up in the gallery,
The boy I love is looking now at me…
Na afloop geen kans om te praten in de overdrukke foyer. Rond halftwee lopen we naar haar hotel. Drie dikke zoenen bij het afscheid. Op weg naar mijn hok aan de Vlaamsekaai slaan splinters ijsregen in mijn gezicht. Geen erg. Ik steek een sigaret op en loop op wolkjes. Waarom eigenlijk?
*
Ergens die dag is het idee gegroeid dat zij maandag bij mij op gitaarles komt. Wisselen wij niet al maanden mp3’tjes met liedjes uit? Zij tjakkelt zich door Emmylou Harris en ik schraap iets van Novastar. Tuurlijk wil ik het haar leren. Kom maar langs.
Ik ruim op. Strijk de lakens, leeg de asbakken, doe de vaat. Rond drieën belt ze aan. “Een Amsterdams huis”, meent ze. Groter dan haar plekje in Mokum.
Ze zit in mijn sofa, mijn gitaar omarmend, alsof ze meteen besloten heeft zich hier thuis te voelen. “Ik ga iets spelen en jij moet raden wat het is.” Suzanne van Cohen. En Who by fire. Een knie piept door een scheur in haar jeans.
Ik speel al twintig jaar, maar uitleggen waarom ik blues speel, lukt me amper.
“En hier sta ik”, mijn gesigneerde exemplaar van haar bundel, naast Het innerlijk behang van Hans Lodeizen. “Die jongen is gestorven aan dezelfde ziekte die ik overwonnen heb”, zegt ze. Geen triomf. Een nuchtere vaststelling. Een bezwering misschien. Eurydice omgekeerd. Zij keek de dood in de ogen. En kwam terug.
Ik zou haar kunnen kussen, mijn hoofd begraven in haar blonde hals, maar ik doe het niet. We draaien Beatles-platen en schreeuwen vals mee met Twist and Shout. Ik geef haar een lift naar haar nicht. Thuis neem ik een koude douche en maak ik een fles rode wijn soldaat.
*
Waar is L. in heel dit verhaal?
Zondag kom ik om vier uur bij haar aan. Tegen gemeenschappelijke vrienden zegt ze tegenwoordig dat wij een “intieme vriendschap” onderhouden. “Relatie”, dat woord krijgt ze al niet meer over haar lippen. Ze moet huilen als ze me ziet. Ik rep met geen woord over J. Ze huilt tijdens het liefdesspel. Scheelt er iets? Nee natuurlijk niet. Ik ken deze plaat. Mensen willen bedrogen worden. Dat heeft zij me geleerd. Ik ben geen uitzondering.
*
M. houdt afstand. Ik ben overdag druk bezig, zij moet ’s avonds optreden.
Ik lees veel Elsschot dezer dagen. “Loop door, dan wordt u wellicht de geilheid niet aangerekend die bij deze nachtelijke klopjacht uw stut is geweest.”
Lene Beelen
Ik schreeuwde tegen mezelf in warlichaamstaal dat ik me nog wat vaker moest laten nemen als een hoer die er geen geld voor vraagt en smeet de deur dicht, liep naar de spiegel, trok hem uit zijn haken aan de muur, legde hem op de grond en ging er op liggen met mijn gezicht er tegenaan gedrukt zodat mijn neus een vijg werd en mijn tong cirkels kon likken met zichzelf. Ik ademde damp over mijn lippen en rechte mijn nek om mezelf van veel te dichtbij te kunnen zien zodat ik elke mee-eter kon tellen. Ik gaf mezelf een kopstoot. Meteen gloeide mijn hoofd. Ik durfde niet kijken naar de ravage die ik mezelf had aangericht, dus rolde ik van de spiegel op mijn rug en huilde tegen het plafond in de hoop dat het op me zou vallen. Dat het alle kilte zou bedelven.
Rewind
Ik stapte langzaam de badkamer binnen, sloot de deur, ging met mijn voorhoofd tegen het afbladderende hout staan, sloot mijn ogen en ademde in en uit. Ik legde mijn handen op het hout langs mijn hoofd, drukte mezelf er steeds harder tegenaan in de hoop dat het als een omhelzing zou voelen, wachtte tot de tintelingen in mijn gezicht wegebden die ontstonden door de druk die ik er op uitoefende en liet los, draaide me naar de spiegel en keek me aan. Ik zag er ouder uit, alsof de tijd in de wachtrij na jouw dood me verleerd had mezelf te blijven zien. Ik bestudeerde de rimpelingen die mijn gedachten op mijn gezicht brachten, ging zitten op de badrand en zuchtte, keek naar de verlepte kamerplant die ik water vergat te geven.
Rewind
Ik trok mijn kleren uit, eerst mijn top, dan mijn beha, mijn linnen broek vol kreuken en uiteindelijk de string die jij me gaf en waarvan het stiksel sinds de laatste wasbeurten lost, maar ik ben te lui het weer vast te naaien. Ik ging op de badrand zitten, stond weer recht, haalde de spiegel uit zijn haken aan de muur en ging erop zitten. Hij voelde koud aan tegen mijn verhitte scheenbenen. Ik kroop op mijn eigen voeten, schuurde mijn vulva tegen mijn linkerhiel aan, ik wachtte, ik plaste. Weet je nog hoe je tijdens een dronken bui geen onderscheid meer voelde tussen een orgasme en plassen, en hoe je mijn rug volspoot met pis in plaats van sperma, en hoe ik zo hard schrok dat ik gilde, en we nadien niet meer bijkwamen van het lachen. Je zei dat je blij was dat je niet kon blozen en sliep als een roos tot aan ’s anderendaags lunch.
Ik piste de spiegel onder en kon niet naar mezelf kijken. Ik huilde. Ik huilde met een warme plas tussen mijn wreven in en bleef zitten tot het was afgekoeld. Ik stond recht, hield alles zoals het was, liet voetafdrukken achter op de houten vloer in de gang en kroop mijn bed in. Ik lag wakker tot ’s anderendaags lunch. Dat is nu.
Ik moet je schrijven, Daan. Misschien is dat alles wat ik nog kan.
Kimme Tigra
Ik was dertien en er kwam een eclips
3 augustus 1999
Op 11 augustus zal er een totale zonsverduistering zijn. Sommigen zeggen dat de wereld zal vergaan. Nu, dat de wereld zal vergaan door een eclips lijkt me onwaarschijnlijk. Dat geloof ik niet maar wat als het zo is?? Denk eens aan al de dingen die ik niet zal kunnen doen! Ik heb nog nooit écht een vriendje gehad en nog nooit gemuild. En ik zou nu in die 8 dagen eentje moeten vinden en dat doen?? Lieve hemel, dat haal ik NOOIT! Ik zal nooit 16 worden, nooit naar een café gaan, nooit naar KNT-films. Wat ben ik blij dat ik al Breezer, Champagne en schuimwijn heb gedronken, anders zou mijn leven ECHT niks zijn. Ik zal nooit naar Torhout Werchter of Pukkelpop kunnen gaan. Ik zal nooit seks hebben. Ik zal nooit naar grote fuiven kunnen gaan of naar de Zillion of de Boccaccio. Dat zal ik allemaal moeten doen in 8 DAGEN!!!!!
4 augustus 1999
Vandaag ben ik naar Peter en Karolien geweest om af te spreken hoe laat ik zaterdag moet gaan om op Bo te passen. Eigenlijk vind ik Peter best wel een knappe man. God, hij is vast in de 30… (alhoewel, ik denk toch iets jonger). Peter vertelde dat hij bij onze school was gaan solliciteren om leerkracht elektromechanica te worden. Maar ik zei hem dat hij het niet moest doen omdat al de leraren stuk voor stuk achterlijk zijn. ‘Rook jij?’ vroeg Karolien. Ik moest een snelle reactie geven, aan de ene kant had ik er verschrikkelijk veel zin in, aan de andere kant, mijn ouders, hé. Ik antwoordde dus van nee. ‘Anders hebben we daar geen probleem mee, je moet enkel zorgen voor een aansteker die werkt.’
Dit wordt de leukste babysitplek ooit!
5 augustus 1999
Vandaag hadden we besloten om eens naar de cinema te gaan met de fiets. We konden niet langs de tunnel want Shari’s moeder werkt daar en ze mag niet weten dat Shari met de fiets naar de cinema ging. We probeerden binnen te raken bij de film Deep Blue Sea maar ze vroegen ons paspoort. Ik zei dat ik het vergeten was. Dan kan ik jullie niet binnenlaten, zei ze. Toen zijn we naar American Pie gaan kijken.
6 augustus 1999
Ik hoorde vreselijk nieuws van mijn moeder: Peter en Karolien gaan uit elkaar!
Ik ben even naar Lien geweest vandaag. Ze heeft internet en ik mocht kijken toen ze chatte. ’t Was formidabel. Ze chatte juist met een jongen uit Zuid-Afrika, hij antwoordde niet meer en Lien typte: ‘Hey you dick, where are you?’.
Ik verlang tot ik internet heb.
7 augustus 1999
OH MY GOD!!! Vandaag zijn Angelina en ik naar het Shopping Center geweest, we waren op weg naar de GB toen ik opeens Gregory zag! Hij deed niks terwijl hij toch keek. Ik ging binnen in de GB en stond naar de magazines te kijken. Opeens kwam hij af en weet je wat!!? Hij zwaaide!! Ik viel bijna ter plekke van mijn stokje! Angelina sleurde mij mee naar de laatste kassa waar een (volgens haar) knappe gast werkte. Ik stond daar aan te schuiven en opeens kwam Gregory achter mij staan!! Ik kreeg het bijna! Mijn handen beefden en ik zweette me dood. Ik keek achter me en… hij knipoogde!! Het werd bijna helemaal zwart voor mijn ogen en ik liep de GB uit alsof ik high was!
Wie er ook altijd high is is Peter van Bo. Hij rookt naar het schijnt veel wiet en heeft een cannabisplantage in de kelder!
8 augustus 1999
Suzy en Lien kwamen op bezoek vandaag en we zaten op mijn kamer. Plots hoorden we gestommel op de trap en daar stond Bo ineens voor onze neus. Hij speelde met speelgoed dat ik nog had op mijn kamer en opeens riep hij: ‘Kijk, papa!’. Ik zo van: ‘Papa? Toon papa eens van dicht, Bo?’ Hij liep naar een poster van Leonardo DiCaprio en wees ‘Papa!’. ‘Nee Bo’tje, dat is papa niet, dat is Le-o-nar-do!’. Straks zegt hij dat tegen zijn ouders en denken ze dat ik een foto van Peter in mijn kamer heb hangen!
In mijn jaarhoroscoop staat er dat ik geen vriendje zal hebben voor 2000 en in Gregory’s horoscoop staat er dat er twee meisjes voor hem zullen vechten en dat hij zeker niet de weegschaal moet kiezen. Ik verjaar op 11 oktober.
9 augustus 1999
Vandaag wilde ik eens echt down zijn maar vanmorgen begon de dag goed want Verbeke kwam naar mijn huis en deed me de hele tijd lachen. Hij zei dat Gregory en ik geen lelijk koppel zouden zijn maar dat Gregory een vriendin heeft. Ik kon wel huilen. ‘Hij haat me!’ ze ik tegen Verbeke. Hij zei dat dat geen waar was, dat hij me alleen belachelijk vindt.
10 augustus 1999
Ik heb moeten babysitten op Sofie en de tweeling en ook een beetje op Bo. Ik vraag me af hoe het nu in elkaar zit met Peter en Karolien. Ze gaan nu voorlopig weer niet uit elkaar. Mensen, wat een soep!
O ja, de eclips is morgen, als er morgen niks opgeschreven staat wil dat zeggen dat de wereld is vergaan!
