Een dodo in Kortrijk (vangst #300)


In de week dat ik Micha Wertheim voor iedereen zag, de zeer geestige en dieptreurige nieuwe voorstelling van Micha Wertheim, las ik het pakkend in memoriam van Ann De Craemer over de te vroeg gestorven taalminnares Paulien Cornelisse. Micha en Paulien waren niet alleen geestesgenoten, ze waren ook de oprichters en drijvende krachten achter de geweldige podcast Echt Gebeurd, waarin mensen waargebeurde verhalen die ze zelf hebben meegemaakt vertellen. In aflevering 583 wordt Paulien Cornelisse herdacht. Je hoort haar in een oud interview terugblikken op het toenmalig tienjarig bestaan van Echt Gebeurd. Zeer de moeite – zelfs al ben je een van die weinige Nederbelgen die nog nooit Taal is zeg maar echt mijn ding heeft gelezen.

Een al even aangrijpende terugblik is die van Marita Kwant op haar blog Marita’s Overpeinzingen over haar overleden echtgenoot, die jarenlang grappend voorspelde dat hij nooit de zestig zou halen.

Als er iemand de culturele meerwaardezoeker in mezelf kan wakker kussen is het de terecht met de Grote Martine Tanghe Prijs bekroonde Kristien Bonneure. Er kan geen tentoonstelling geopend worden of Kristien bezoekt deze en schrijft er een vakkundig en meeslepend relaas over. Haar laatste blogpost gaat over de tot april 2027 lopende tentoonstelling After Nature in het Abby museum te Kortrijk – met als centrale kunstenaar de zeventiende eeuwse Kortrijkse schilder Roelant Savery, aan wie we ons foutief beeld van de dodo te danken hebben, en hedendaagse zielverwanten zoals Bram Demunter. Kortrijk is bovendien een alleraardigste stad om er tijdens verloren weekend wat in rond te kuieren. En op de volgende expo in Abby – vanaf mei 2027 – gaan er ook foto’s van mijn dochter Zoé Komkommer te bewonderen zijn. Boek nu al jullie hotelkamers!

‘Ook in haar laatste werk bleef dat overeind. In haar Boekenweekessay Hèhè boog ze zich over woorden als even, gewoon en soms, en uiteindelijk over dat ene woord dat bijna geen woord is: hèhè. Natuurlijk zag zij daar iets in wat wij nog niet hadden gezien. Het boek kwam meteen op nummer één binnen in de Bestseller 60. Zelfs tijdens haar ziekte bleef die blik intact. In haar laatste column verwonderde ze zich nog over het woord apegapen. Dat vind ik achteraf bijna ondraaglijk mooi: terwijl haar wereld steeds kleiner moet zijn geworden, bleef de taal groot genoeg om zich over te verwonderen.’

Uit: Taal zonder Paulien van Ann De Craemer

‘Als je nu nog zou leven, dan weet ik dat je de hele dag (gespeeld) depressief zou jammeren dat je een vreselijk oude man bent geworden. Net zoals je dat ieder jaar verkondigde op je verjaardag. Een dag later werd je dan blij wakker, om mij vervolgens enthousiast te begroeten met ‘daaaag oude vrouw met wie ik getrouwd ben.’ Want ja, dan was ik weer een jaar ouder dan jij.’

Uit: Zestig van Marita Kwant

Dankzij Savery kennen we ook de dodo, wellicht de beroemdste uitgestorven vogel. “Kort voor Savery geboren werd, is de dodo ontdekt op Mauritius , maar de vogel is daarna snel uitgestorven door toedoen van de kolonisatoren. Savery heeft de dodo verschillende keren getekend en geschilderd, waarschijnlijk in opgezette vorm.” Probleem: de taxidermist had de dodo wellicht te dik opgevuld, waardoor we nu een verkeerd beeld hebben van een plompe vogel.’

Uit: Een letterlijk brandend actueel thema na afgelopen zomer van Kristien Bonneure

Gepubliceerd door Jo Komkommer

Ik werd geboren in 1966 in Wilrijk, maar gelukkig verhuisden mijn ouders al vrij snel naar het mondaine Berchem. Na een onopvallende carrière als linksachter bij SK 's-Gravenwezel werkte ik enkele jaren als reisleider in de Dominicaanse Republiek en de Verenigde Staten. Daar kwam ik in de lobby van een Holiday Inn in San Francisco Jolanda Cats tegen en het was liefde op het eerste gezicht. We zwierven nog even rond, kregen een dochter Zoé, kochten een huis in Antwerpen en trouwden. Ik werk sinds meer dan twee decennia in een stijlvol boetiekhotel met een haast even mondaine uitstraling als het Berchem uit mijn kinderjaren.

Geef een reactie