Langs achter gepakt (vangst #78)

Twee onlangs aangemeerde schepen op Aanlegplaats ontmoeten in deze vangst een zeer ervaren blogger. Samen voorzien ze ons van nieuwe perspectieven, frisse inzichten en stof tot nadenken. Niet over Grote Menselijke Gevoelens deze keer, nee, het overkoepelend thema betreft een zeer specifieke gewaarwording: langs achter besprongen worden door een dier.

Of de aanval komt vanuit geilheid, speelsheid, agressie of een hongerke; door een hond (zoals bij Els Claessens), een haan (in de herinnering van Marijke Cornelis) of een buizerd (in het krantenbericht waar Pascal Cornet zich over opwindt): de sensatie moet voor het slachtoffer hoe dan ook onaangenaam zijn. Hoewel we ons ook, zoals Pascal Digital ons op het hart drukt, niet teveel moeten verleiden om vanuit het menselijk perspectief te redeneren. De natuur is wat ze is en ‘wie weet hoe het voor een chihuahua voelt om chihuahua te moeten zijn’?

Op hetzelfde moment zie ik dat Maurice mijn haarbal voor de derde keer langs achter probeert te pakken. De man ziet het ook en rent naar de honden toe. Hij graait naar zijn hond, mist, struikelt en gaat in een vloeiende beweging, net naast de honden, tegen de vlakte. Zijn hond verliest in de commotie zijn focus niet en blijft naar een opening zoeken, terwijl James – hijgend van vermoeidheid – naar een overvliegende duif staart.  

Uit: Hondentaal  van Gebeur-te-lijke ongevallen

Hij heeft drie hennen ter zijner beschikking. Daar is één kuiken van gekomen. Het lijkt op hem. Het kleine ding weet soms niet welke kant het op moet. Het trip-trapt bijna met zijn onvolwassen bek tegen een bloempot. Nu en dan gaat de haan op zijn tenen staan en spreidt zijn vleugels, klappert breeduit. Hij wil indruk maken. Het werkt. Ik ga achteruit.

Ooit zag ik een haan een vrouw langs achteren bespringen. Zij hing de was op in een gênant kort zomerjurkje. De haan sprong op haar billen en gleed met uitgeslagen vleugels klapwiekend langs haar benen neer. Een spoor lelijke krassen bleef achter in haar vel.

Uit: Op reis van Zon, Zen en Murphy

Het bericht over Chipie-de-chihuahua is exemplarisch. Als je het goed leest, blijken er toch wel wat onderhuidse manipulaties in naar voren te komen. De hond wordt impliciet vergeleken met een kind. ‘De 5-jarige Chipie was aan het spelen.’ ‘Om het leven komen’ is een uitdrukking die normaal gezien eerder voor mensen dan voor dieren wordt gebezigd. ‘Op gruwelijke wijze’ is tendentieus. De exacte plaatsbepaling, in een tuin ‘in Ham-sur-Heure-Nalinnes, in de provincie Henegouwen’, is ook nogal antropomorfiserend. En dat geldt ook voor de rest van het artikeltje, dat u zelf maar eens moet napluizen – als u tenminste niet al bezweken bent onder de emoties.

Uit: Notitie 253, Een gruwelijke moord van Het leven als voorlopige oplossing

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: