In de vangst van gastvisser Ann De Craemer deze week: drie Substacks! De vierde versie van Peter Zantingh, De Weekstart van Charlotte en I Like To Watch van Anke Meijer.
De nieuwsbrief van NRC-redacteur en romanschrijver Peter Zantingh (Na Mattias, Tussentijds) gaat over de vraag waaróm goed werk werkt — en wat jij eraan hebt als je zelf schrijft. Close readings van scènes, songteksten en slotzinnen, voor cultuurliefhebbers en (aspirant)schrijvers. In ‘Zoveel water zo dicht bij huis’ ontleedt hij meesterlijk Raymond Carvers gelijknamige beroemde verhaal. Zantingh laat zien hoe Carver eindeloos naar het juiste perspectief zocht, en vooral hoe redacteur Gordon Lish het met zo’n 70% inkortte en het slot kouder maakte. Een kijkje in de machinekamer van het schrijven.
Het was het ergst bij de bundel What We Talk About When We Talk About Love uit 1981, waar ‘So Much Water So Close to Home’ in staat. Carver bereikte er een groot lezerspubliek mee, werd overal geroemd om zijn korte verhalen, en ondertussen wist niemand dat hij volledig overgeleverd was aan de grillen van Gordon Lish – die zijn verhalen soms echt beter maakte, dat moet gezegd, maar soms ook gewoon pesterig bezig was. Smeekbedes van Carver om de verhalen zoals hij ze had ingeleverd intact te houden, of er in elk geval niet zo rigoureus in te hakken, hadden geen effect.
Uit: Zoveel water zo dicht bij huis op De vierde versie
Zoals al gezegd in het interview dat ik met jullie deed, ben ik een grote fan van De Weekstart. Charlotte, de schrijfster ervan, biedt ons elke maandagochtend een inkijk in haar leven – van haar kantoorbaan tot haar literaire ambities, en ik ben er echt van overtuigd dat we op een dag een boek van haar zullen lezen.
Haar Weekstart van deze week was ook weer heerlijk: herkenbaar en altijd goed geschreven en grappig, van drooggrappig tot hardoplachen-grappig.
P. blijkt een soort citatenvat te zijn, ik leer van haar dat als je een serieus gesprek met je kinderen wilt voeren, je hun haren moet vlechten, maar ook dat je de geur van sigarettenrook in je mond kwijt kunt raken door met je mond open te fietsen. Ik onthoud vooral haar gevleugelde uitspraak “alles is de bedoeling”, en denk daar heel vaak aan, wat dat betekent, dat alles de bedoeling is want dan is het zoet de bedoeling en ook de bagger en alles daar tussenin en wat een moed het vereist, om dat als levensmotto te omarmen.
Uit: Uitspraken waar ik nog steeds aan denk op De Weekstart
Tweewekelijkse nieuwsbrief over tv-series door serie-expert Anke Meijer (VPRO, NRC): serietips en -nieuws, met oog voor wat een verhaal op het scherm nu echt laat werken. Ik lees heel graag boeken maar kijk ook graag series, natuurlijk ter ontspanning maar ook omdat ze me veel leren over vertelvormen, en daar heeft Meijer het ook over.
Ze schreef onlangs een sterk stuk over The Witness en waarom we zo graag kijken naar true crime.
Toch kon ik het gevoel niet helemaal van me afschudden. Wat vreemd is, want twee weken geleden raadde ik in deze nieuwsbrief nog – voor een tweede keer zelfs – de documentaireserie The Yogurt Shop Murders aan, over een viervoudige, gruwelijke moord. Waarom voelde ik daar diezelfde terughoudendheid niet? Is dat omdat documentaires toch vooral dienen om ons te informeren, en series zogenaamd vermaak zijn? Ook dat zou vreemd zijn. Want ik roep in deze nieuwsbrief met enige regelmaat juist hoe behept series zijn om ons, zonder dat we er erg in hebben, dingen te tonen over andermans levens. Series, zo is inmiddels mijn levensmotto, vergroten je wereld terwijl je onder een dekentje op je eigen bank zit.
Uit: The Witness is de betere true crime-serie op I Like To Watch
Aanlegplaats 