Dit is de tweede brief uit de vijfde ketting van Flessenpost. Suzanne Brink schreef aan Bo Vanluchene, die nu schrijft aan Marjon Meijer.
Lieve Marjon,
Ik volg je blog. Meestal. Ik ga niet liegen: niet altijd. Dat ligt niet aan jou, maar aan alle blog-update-mails in mijn inbox die smeken om mijn aandacht. Tot mijn brein overkookt, en ik er een hoop delete. Misschien heb ik zo in één klap al eens de allermooiste tekst ter wereld in de digitale vuilnisbak gedumpt. Gewoon om minder ongelezen berichten in mijn mentale wachtrij te hebben. Zou William Shakespeare compleet gek worden in deze tijd? Zou hij op het dashboard checken hoeveel mensen zijn Substack-sonetten echt lezen? In hoeveel seconden gemiddeld?
Ik lees je graag, Marjon. Ik hou van je pretentieloze stukjes over je leerlingen, je kinderen, nostalgische herinneringen, altijd lekker kort en oprecht. Toch, als we elkaar op straat tegenkwamen, zou ik je niet herkennen. Oppervlakkig kennen we elkaar niet. Wel vanbinnen, via die schrijfsels, in de diepte. Zo diep als je wil snijden.
Vaak druk ik onderaan jouw update-mails op de ‘Like’-knop. Of zelfs op de ‘Reactie’-knop. Dan vraagt mijn mobiele browser: ik wil alles weten over jouw dromen, wensen, en bankrekening, ga je akkoord? Ik kies altijd ‘Niet-essentiële cookies weigeren’. Meestal vraagt mijn telefoon dan of ik wil inloggen. Weet ik, inmiddels Substacker, mijn oude WordPress-wachtwoord wel nog? Waag ik het met de ‘wachtwoord vergeten’-knop, een mail, een link, essentiële cookies, een hoofdletter aub, een leesteken ook, dit wachtwoord heb je al eens gebruikt, kies iets anders, ga naar buiten, tel je stappen tot je er 10.000 hebt.
Meestal vermijd ik meteen alle stappen. 0. Jij krijgt geen like, ook al zit er eentje in mijn vingertoppen. Hoeveel connectie lopen mensen op deze manier mis? Langs verouderde platformen, steeds wisselende wereldwijde dagboeken, twee-factor-authorisaties, verloren gsm-nummers, gehackte accounts, verlaten profielen, nieuwe en weer nieuwe en opnieuw nieuwe sociale media?
En toch. In Shakespeare’s tijd hadden wij elkaar allicht nooit gekend. Hoeveel connectie hebben we op deze manier al gewonnen? Prachtig vind ik dat.
Tot de volgende update,
Bo
