Gerbrand Bakker vertelt over het gevaar van grasaren voor honden. Dat een hond uitlaten slecht kan aflopen, weten we al van de hondjes van Charlotte Mutsaers en Hilde Van Mieghem. Hondje Floris kwam er gelukkig beter vanaf, al moest hij wel geopereerd. Grasaren gaan plots anders doen, vanwege hitte en ander maaibeleid. Gerbrand Bakker wil daarom snel weer naar de Eifel vertrekken, daar zijn geen grasaren. Deze blog schreef hij voor de bosbranden. We hopen dat hij de hond niet meer uitgelaten heeft.
Marieke Groen geeft een verslag over haar gebroken hart en dat doet ze hartverscheurend. Bijna elk gevoel komt aan bod: angst, verdriet, humor, dankbaarheid, verwarring, tederheid. Ze vertelt over goed ontplooide longen en dat ze een personage uit een ziekenhuisserie is geworden. Over de kamer met twee oude mannen en huilen achter het gordijn. Over jurkjes van poppetjes gladstrijken. Veel beterschap, Marieke.
In een oude blog die ik als een schelpje tegen mijn oor houd, vertelt Anne Broeksma over de sirenes van de Schotse sneeuwhoenderen. Bruin met rode wenkbrauwen! Ze wordt er intens blij van. Ze vertelt ook dat ze een mes in haar rugzak had bij de douane. Gewoon voor de moestuin hoor. ‘Voortaan toch mijn tas even checken. Mijn tassen zijn ecosystemen met bodemlagen waarin zich van alles composteert.’ Ze tracht geluiden van haar reis te beschrijven en doet me Cosmo Sheldrake ontdekken. Hij brengt op dit moment het geluid van mijn reis terug in mijn mansarde, middenin de drukke stad.
Na de ‘operatie’ van Floris schudde ze nog een tijdje met haar kop (honden lijken vaak nog een soort van fantoompijn te hebben nadat het probleem al verholpen is, al dan niet om medelijden op te wekken bij de baasjes), maar verder gaat het nu prima.
Uit: Grasaren van Gerbrand Bakker
Wat ruikt het hier lekker naar citroen, zei de knapste ambulancebroeder (niet weer meteen verliefd gaan worden, zei ik tegen mezelf) en ik antwoordde: dat zijn de citroengeraniums, goed tegen muggen. Mijn bloeddruk was 197. Ik werd op de brancard gegespt en de lift in gereden. Niks aan de hand hoor, riep ik lachend tegen een buurvrouw die net de lift uit stapte, het ziet er erger uit dan het is.
Uit: Hart van Marieke Groen
Hij achter dat board met eindeloos veel knoppen en snoeren, aan zijn voeten een rode en een groene sok. Een reis rond de wereld in geluiden van dieren, planten, schimmels en hij creëerde er iets nieuws mee. Een medicijn. Zijn zichtbare plezier in zingen, de ingetogen Britse briljantie. ‘Everything listens’, zei hij. De wereld niet als kakofonie van stemmen die gehoord willen worden, maar een aarde vol oren: in het mos, de bomen, de lucht, de stenen. Zo had ik er nog nooit over nagedacht.
Uit: Woeste hoogten van Notulen bij het ongetemde
