De terugkeer van de luchtschipbouwers (vangst #57)

Iedereen die jong was in de jaren zeventig en niet uit overtuiging met een Volga reed, herinnert zich nog de angst voor de Russen. Het was volop Koude Oorlog. Atoombommen stonden klaar in achtertuinen aan beide kanten van de ideologische grens. Maar het meest afschrikwekkende wapen van de communisten was toch de kussen vol op de mond waarmee Secretaris-Generaal Leonid Brezjnev politieke vrienden verwelkomde. Het was de tijd dat dissidenten mondjesmaat aan de greep van het IJzeren Gordijn wisten te ontsnappen – wat bij Wim Kan de opmerking ontlokte: ‘Ik denk wel dat de Russen komen, maar één voor één.’

De zwaarte van die tijd weet Marieke Groen heel knap te vatten in haar stuk ‘Terug’. Ook in de twee andere blogposts schemert l’heure bleu door. Dagvinder haalt op subtiele wijze herinneringen op aan een recent overleden tante. En enpassantdotblog brengt de verwarrende zoektocht van een kind naar een palindroom op geestige wijze onder woorden.

Als ik als kind niet kon slapen, dan zocht ik naar palindromen, alsof het eerste deel van die samenstelling nietszeggend was, en ik me er bijgevolg ook wel wat nachtrust mee kon winnen. Ik herinner me taartstraat en droommoord, en de frustratie als het net niet klopte. Alsof het universum een Nederlandstalig raadsel was dat bijna opgelost kon worden door een negenjarige in pyjama.

Uit: palindroommoord van enpassantdotblog

Voor mijn eindexamenvak tekenen schilderde ik twee voeten die schopten tegen een bal. Aan de ene voet zat een Nike, aan de andere een sneaker (‘gymschoen’) met een hamer en sikkel als logo. De bal was een wereldbol en hij was zojuist aan stukken geschopt. Ik was verbaasd dat ik geen tien kreeg voor mijn werkstuk, zo briljant vond ik het zelf.

Uit: terug van Marieke Groen

Mijn tante zit aan de overkant en ik kijk naar haar door mijn kinderogen. Ik zie hoe zij mij niet ziet, en dat is normaal, want ik ben een kind. Tussen haar vingers verdwijnt traag een sigaret. Uit haar mond ontsnappen woorden, rook, leven.’

Uit: maandag-7-maart van Dagvinder

Gepubliceerd door Jo Komkommer

Ik werd geboren in 1966 in Wilrijk, maar gelukkig verhuisden mijn ouders al vrij snel naar het mondaine Berchem. Na een onopvallende carrière als linksachter bij SK 's-Gravenwezel werkte ik enkele jaren als reisleider in de Dominicaanse Republiek en de Verenigde Staten. Daar kwam ik in de lobby van een Holiday Inn in San Francisco Jolanda Cats tegen en het was liefde op het eerste gezicht. We zwierven nog even rond, kregen een dochter Zoé, kochten een huis in Antwerpen en trouwden. Ik werk sinds meer dan twee decennia in een stijlvol boetiekhotel met een haast even mondaine uitstraling als het Berchem uit mijn kinderjaren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: