Zelden heb ik redactielid Marjon enthousiaster geweten dan in de dagen nadat ze de blog van Oud Zeikwijf had ontdekt. En ik moet, zoals bijna altijd, Marjon gelijk geven. Die blog is een schatkamer vol sprankelende, tegendraadse en openhartige teksten. Oud Zeikwijf aarzelt niet om zichzelf in de zeik te nemen – getuige haar herinnering aan een vakantie waarin ze vrede neemt met het feit dat ze nooit meer als een Ursula Andress uit de golven zal oprijzen.
Een van mijn favoriete columnisten begon – nadat hij op een zijspoor was beland bij HLN – voor zichzelf te schrijven. Zijn blog is een speelse speeltuin waarin een zweem van weemoed nooit veraf is. Jan Devriese – want over hem heb ik het – mocht recent zijn honderdduizendste lezer begroeten. Een uitstekende gelegenheid voor Jan om terug te blikken op zijn schrijverschap waarin hij eindelijk de denkdwang heeft kunnen loslaten.
Uitgeverij In de Knipscheer is niet meer. Chretien Breukers haalt herinneringen op aan de zelfstandige, literaire uitgeverij die vijftig jaar (1976-2026) heeft bestaan en tal van auteurs uitgaf die later belangwekkend werden – meestal voor hen de aanleiding om In de Knipscheer te verlaten.
De 275ste vangst wil ik afsluiten met een tip. Er zijn weinig pennen die ik liever lees dan die van Marjon werkt. Ze is fris, snedig, onvoorspelbaar en vaak grappig. Mocht ik een uitgever zijn ik zou haar zo een boekencontract geven. En mocht ik een krantenmagnaat zijn, dan belde ik haar stante pede op om haar een column aan te bieden. In afwachting van wereldroem in de Lage Landen kan u haar stukjes gratis lezen op haar blog.
‘Uiteindelijk viel het ter plekke enorm mee. De eerste dag had ik het burkini-achtige zwarte badpak aan. Het hotel bleek echter gevuld met 75+ gasten, gepensioeneerde paartjes, Duitsers en voormalige Oostbloklanders. Categorieën die het niet nauw nemen met de lijn. Zelfs de mannen hadden borsten, wat me deed afvragen waarom vrouwen in sommige landen niet topless mogen maar mannen wel.’
Uit: Ursula van Oud Zeikwijf
‘Een jaar of vijf geleden begon ik dan maar ‘voor mezelf’ te schrijven. Geen denkdwang meer, geen plicht meer om bovenop de actualiteit te zitten, geen lezersonderzoeken meer. Die bevrijding beviel me gaandeweg almaar beter. Zeker, ik was niet langer die redelijk bekende columnist van de grootste krant van het land, en dat scheelt toch algauw een paar gratis pinten in de kroeg, maar dat deerde niet. Er werd niet langer van me verwacht.’
Uit: Denkdwang van Jan Devriese
‘Dit mag de boekhandelaar zich nog altijd aantrekken: zelfs in de gloriedagen van het literaire boek bleek de middenstander vaak een conservatieve, voorzichtig inkopende partij. De boekenwereld mag dan vaak behoudend en stroperig zijn, het verdwijnen van een buitenbeentje als In de Knipscheer herinnert ons eraan dat we het altijd al met deze schrale werkelijkheid moesten doen. Ook vijftig jaar geleden al.’
Uit: Een ode aan Uitgeverij in de knipscheer van Chrétien Breukers
‘Ik kijk op haar Facebook en op die van haar zussen, haar kinderen en haar schoonouders. Ik ben blij dat ze niet bij die gast is geëindigd waar ze een knipperlichtrelatie mee had. Knappe jongen met een oninteressant karakter. Tebata wist dit, maar toch was er een dreigend reële kans dat ze ondanks haar sprankel en haar wijsheid bij hem zou blijven. Ik vind het heel erg dat ik nooit ga weten wat de doorslag heeft gegeven om bij hem weg te gaan. Het zou veel mensen kunnen helpen.’
Uit: Beauty van Marjon Meijer
Aanlegplaats 