Rollend, klinkend, stinkend. Het slijk der aarde wringt zich een weg naar wat lang de enige safe space van het 21ste-eeuwse antikapitalisme leek. Deze week: bloggers over geld en onrecht. Oud Zeikwijf maakt komaf met een valse streek van de bank, Walter van den Berg ziet met zijn zoontje hoe een man zonder bezittingen wordtMeer lezen over “Ongeldig, jongens (vangst #292)”
Tag archief:oud zeikwijf
De vangst van Oud Zeikwijf (#276)
Mijnheer Oud Zeikwijf stapt de woonkamer binnen. “Wat ben jij aan het doen?”OZ: “Wikipedia aan het lezen.”Mijnheer OZ draait zich om en loopt weg. Hij weet: dit gaat uren duren. Wikipedia is het hol van Alice. Ik val erin en kom er niet meer uit. Maar het literaire gehalte dan? Zult u roepen. Dat isMeer lezen over “De vangst van Oud Zeikwijf (#276)”
Oud Zeikwijf, het interview
Eenmaal uit de Conradstraat bracht ik mijn ezelin en mijn 30 gehandicapte kippen onder tegenover een andere mastodont van het Rijk: de Oranjekazerne aan de Sarphatistraat. Daar aan de overkant, langs een water dat in de bocht, gelijk een beek, een zacht begroeide oever had, bevond zich in die tijd een klein groen niemandsland, eenMeer lezen over “Oud Zeikwijf, het interview”
Een schoonheid uit Oost-Duitsland (vangst #275)
Zelden heb ik redactielid Marjon enthousiaster geweten dan in de dagen nadat ze de blog van Oud Zeikwijf had ontdekt. En ik moet, zoals bijna altijd, Marjon gelijk geven. Die blog is een schatkamer vol sprankelende, tegendraadse en openhartige teksten. Oud Zeikwijf aarzelt niet om zichzelf in de zeik te nemen – getuige haar herinneringMeer lezen over “Een schoonheid uit Oost-Duitsland (vangst #275)”
Oud Zeikwijf
Oud Zeikwijf is een Française die via een grootse en meeslepende omweg in Amsterdam beland is. Soms blogt ze over haar levenspad, vaker met scherpe spot over dingen in de maatschappij die haar wel of niet aanstaan. Organiseerde ooit het Blogbal als tegenhanger (en op 200m afstand) van het Boekenbal. Voor, jawel, bloggers. De mediaMeer lezen over “Oud Zeikwijf”
Gewoon doen, lieve schat (vangst #264)
Hier mag het: schelden op de geschiedenis, debacles uit je persoonlijke geschiedenis reconstrueren en met weemoed terugdenken aan die geschiedenis (ook al is het nu beter). Drie vrouwen schrijven eigenzinnig over vrouwendingen. Merel de Vilder Robier leest ‘een tranentrekkend, doch ondraaglijk semplistisch boek uit het Davidsfonds’, Els Claessens heeft last van de menopauze op een manier waarMeer lezen over “Gewoon doen, lieve schat (vangst #264)”
