Ben tekstschrijver

Alle mensen deugen. En Ben De Graaf al helemaal.

Mijn lief bestelt dekbedovertrekken bij KoopjeDeal. Ze zijn niet meer leverbaar, het geld wordt teruggestort. Keurig. Maar: een week later krijgen we bericht dat de dekbedovertrekken onderweg zijn. Een vergissing van de bank in uw voordeel, u ontvangt 55 euro. Pik in, ’t is winter. Maar dan begint het navelknagertje zich te roeren.

Navelknagertje. Alleen al omdat Ben De Graaf af en toe een mooi neologisme lanceert, is hij welkom in onze haven. Uit het leven gegrepen twijfels en zekerheden, geen wonder dat zich rond deze teksten een hele community van volgers heeft gevormd.

Bart Moeyaert

Aan een nieuw adres moet je wennen. Als je ergens pas woont, moet je eerst elke vierkante centimeter hebben aangeraakt, dan wordt het huis van jou. De eerste paar maanden loop ik zelf als het ware met een troffeltje en een paleerijzer rond, alsof ik een archeoloog ben die tekens van vroeger wil blootleggen. Van elke vondst word ik blij.

Bart Moeyaert doet verslag van zijn leeservaringen, en geeft ons, en passant, een inkijk in zijn leven. Hopelijk houdt hij ook van het kabbelende water aan zijn voeten in onze haven.

Ministerie van Hysterie

Ik ben vrouw. Ik ben alle meisjes die ik wil zijn, ik word nog elke dag alle vrouwen die ik ben. Ik ben uniek en universeel tegelijkertijd. Soms ben ik onzeker, en soms ook niet. Soms voel ik me heel klein, en soms ben ik groot, groter, groots.

Het Ministerie van Hysterie is de uitlaatklep van Laura Buelinckx, die er op vaak hilarische wijze haar zelftwijfel overschreeuwt en in alle kwetsbaarheid toont.

Vaak grappig en heel herkenbaar (jaja, ook voor mannen en andere minderheden, of dacht u dat die nooit aan zichzelf twijfelden?)

Verwoede noten

Kent u Gerrit Krol (1934 – 2013) nog? Romancier, essayist en IT-er. Een van de eerste IT-ers bovendien, uit de tijd dat mainframes nog hip waren en programmeurs mysterieuze wezens met speciale krachten.

Verwoede Noten baat een beetje in dezelfde sfeer, en geen toeval – de schrijver ervan is ook IT-er.

Soms moet een mens breken om weer écht heel te kunnen worden. Breken is los komen van gewoontes, dingen, opvattingen, patronen. Dat gaat meestal niet vrijwillig. Er moet een kleine ramp geschieden die ervoor zorgt dat je breekt en er van binnen iets knapt. Een depressie of zo. En daarna blijk je wonderwel en boven al je verwachtingen te helen en wordt je een betere versie van jezelf.

Marita’s overpeinzingen

Wij houden van vrouwen met een gevoel voor humor (van mannen ook overigens, op discriminatie zal je ons niet betrappen). Marita is zo’n vrouw. Met een nieuwe smartwatch.

Een pluspunt is dat hij (het is echt een hij) met weinig  tevreden is, een paar stappen richting de koelkast levert je al de reactie ‘perfect!’ op. Ik begin het een leuk horloge te vinden, nu nog wat meer bewegen. Op 4 januari is het ‘eindelijk’ zover; Marita zet het vermoeide lijf aan het werk. In de lunchpauze wandelen naar de bakker en na het werk een wandeling naar de bloemist. Zeventig minuten, 7407 stappen en een regenbui verder en ik herinner me weer dat wandelen niet echt mijn ding is.

Schrijven gelukkig wel.

Babel

Babel is een buitenbeentje in onze haven. Geen persoonlijke blog, maar een magazine, gemaakt voor en door studenten van de Faculteit der Geesteswetenschappen (FGw) van de Universiteit van Amsterdam. 

De stem van de jeugd dus, en die heeft behalve sterke meningen ook gewoon nog dezelfde klunzige ervaringen als wij, lang geleden.

Wanneer we de achterbak van de grote stationwagen namelijk openklappen, blijkt de kast te hoog te zijn. Dan maar op zijn zij? Past niet. Schuin? Past niet. Via de zijdeur? Past met geen mo- gelijkheid. We kijken elkaar geschrokken aan. Het zal toch niet?

Wings and Wonders

Joke Vander Laenen is een coach die zichzelf aanprijst met een citaat van Herman De Coninck, geef mij nu eindelijk wat ik altijd al had. Een coach met een onberispelijke smaak, enige kennis van het wielerleven, en een fijne pen. Meer kunnen wij niet verlangen.

Gelukkig stapten we af en toe uit, om pistolets met kaas te eten, ’s morgens nog knapperig vers, wegens zorgvuldig ingepakt door mijn moeder, maar na een halve dag in de auto, nog steeds zonder airco, slap en zompig. Een fruitsapje met rietje erbij, dat mocht toen nog. Er waren ook de meer officiële aanleidingen om uit te stappen. Om te groeten bijvoorbeeld, op de plaats waar Tom Simpson het leven liet.

Victa placet mihi causa

Een blog met een Latijnse titel, dat doet ons aan iemand denken, en helemaal toeval is dat niet. Marc Vanfraechem heeft het vaak over de Vlaamse zaak, en combineert dat met een voorliefde voor het Frans en een licht absurdistisch gevoel voor humor.

Het is zeker mogelijk om bijvoorbeeld ajuinsaus of erwtensoep of hutsepot, of om het even welke stoverij* te maken zonder toevoeging van een theelepeltje Liebig Vleesextract. Velen zullen dat ook zo doen, maar zonder op hen neer te kijken: zij zijn van een andere parochie.

Eat your heart out, Ottolenghi.

Tegenwind

O tempora, o mores! Ingrid Verhelst leeft heel erg in het nu, en soms, ja soms, ook een beetje in de sixties:

‘Jakkes!’ zegt hij. ‘Die heeft haar in haar oksels!’
…‘Zo was dat toen, jongen. In de sixties had iedereen okselhaar.’
…‘Nee!’ Zijn ogen staan bol van afschuw. ‘En dat lieten jullie gewoon groeien?’
…‘Ja.’
   ‘Pfff! Hoe mega vies is me dat! Blij dat ik nu leef.’

Taal en schrijftips, heden en verleden, en altijd: taal en verhaal. Ik herinner me dat ik op mijn tiende man wilde worden, op mijn twaalfde heilige, op mijn veertiende parachutespringer en op mijn zestiende ontdekkingsreiziger. Uiteindelijk ben ik dat ook allemaal geworden.

De grauwe gekheid

Misschien is het overcompensatie voor haar familienaam. Misschien ook niet. In elk geval, voor wie proza schrijft als Ze zag eruit als zo’n Parijse absintdrinkster op Montmatre; met een lang en uitgemergeld gezicht, donker omwalde ogen, en buiten de lijntjes gestifte lippen. Haar mond had de kleur van verlangen, haar wangen die van lang verloren lust. Haar figuur sprak honger en ontbering, en in haar kleren hing de geur van tweedehands en vervlogen ‘Eau de Soir’. Om haar hoofd droeg ze altijd een zijden sjaaltje, zoals Grace Kelly is het leven bijzonder kleurrijk. En daar hebben wij dan weer gewoon veel plezier in. Dank je wel, Sarah De Grauwe!