Ziezo, de Broomie is drie. Als ik cynisch was, zou ik het ‘zijn laatste verjaardag zonder gescheiden ouders’ noemen, en ja, ik ben etwas cynisch op dit moment.
Wat maakt een man met twee kinders en internet zoal mee? Wat begon als een vrolijke dagboekreeks over een doordeweeks gezin, is intussen uitgegroeid tot een plek vol eerlijke en kwetsbare verhalen over de liefde van een vader voor zijn kinderen, die intussen worstelt met zijn echtscheiding.
Op de website van Jan Van Mersbergen is geen foto van de man te vinden. Zo’n sobere site, dat heeft wel iets, zeker wanneer de schrijver (die verder publiciteit noch controverse schuwt) de inhoud van zijn stukjes erop afstemt. Observaties, meningen, nooit verbeten, maar altijd zelfzeker en klein gehouden.
Daar heb ik een heel eenvoudig plan voor, dat lukt altijd, ik moet het alleen even doen en dat kost tijd. De dingen die ik direct wil kosten allemaal tijd. Dat zal ik dit jaar iedere dag even tot me door laten dringen.
Dat lukt altijd, dat leest u goed. Wij worden een beetje jaloers, want eerlijk? Bij ons lukt het eigenlijk nooit.
Alles is gebaseerd op de waarheid, wat niet wil zeggen dat alles waar is. Kijk, met zo’n schrijvers en levensmotto heb je ons al half gewonnen. Ingrid Vanderkrieken’s Rimpelingen onderhouden ons over het dagelijkse leven op de grens. Vanuit Hergenrath, met kinderen die de deur al uit zijn, en een papieren agenda: hij hoort in elke handtas te passen, een buigzame kaft te hebben en glad en wit papier, plus een indeling over twee bladzijden zodat je wanneer je hem openslaat meteen een overzicht hebt van de hele week, wat je hele gemoed in één klap kan doen opklaren.
Haar debuutroman ‘Duiven komen altijd terug’ verscheen in 2022.
Herman Loos heeft een cv dat recruiters atypisch noemen, we raden ze dan ook aan om zijn blog te lezen om te weten te komen hoe een leven en een cv zich tot elkaar verhouden. Vroeger, toen hij nog tijd had, wou hij wel eens mee tweeten. Dat je een hele namiddag lang kleine slokjes tijd kan verschijten zonder ook maar één millimeter op te schieten. De ideale lockdown. En dat ik niet begrijp dat ik daar vroeger zo boos om werd, om dat soort oeverloze uitwisselingen. Misschien ben ik onderweg domweg uit het oog verloren dat leven een ernstige zaak voor ernstige mensen is.
Wanneer ik de dienster het metalen trapje naar het terras zie afkomen met in haar handen een blad met daarop twee dampende cappuccino’s, weet ik dat ze dadelijk de inhoud van een van de koppen in de schoot van een klant zal gieten. Ik zie het aan de lichte, nauwelijks waarneembare aarzeling van haar voeten tussen tredes drie en vier. Ik wacht tot ik het achter mij hoor gebeuren.
Katrin Van de Velde heeft haar mooie blog Dagvinder ten grave gedragen, en schrijft nu weer verder op In caso di nebbia. Met dezelfde gevoeligheid. Volg haar ook daar.
Johan De Crom schrijft sporadisch meningen en stukjes, want ‘Ik twijfel voor ik schrijf. Wat draagt het bij? Zou ik niet beter een boek lezen of een film kijken, rekeningen betalen, abonnementen annuleren, die vochtplek in mijn muur bekampen?’ Wij houden van schrijvers die zo mooi twijfelen.
Jan Devriese is al een eeuwigheid of twee actief in de Vlaamse pers en op zijn blog De week van Devriese. Dat levert zinnen op als ‘Het leven is een aaneenschakeling van illusies, slechts onderbroken door kortstondige momenten van gelukzalige verdwazing‘, en dat naar aanleiding van een televisieprogramma. Daarom zijn wij fan.
Niemand blogt sneller dan Don Vitalski. Geen gebeurtenis ontgaat hem, geen gedachte ontsnapt aan zijn drang om twee keer te leven – een keer in het echt, wat dat ook moge betekenen, en een keer op schrift.
We mogen het allemaal weten en er mee van smullen. Want het wordt ons gepresenteerd, het is ook een show, dat tweede of dat eerste leven.
… de kunst er dan bovendien ook zeker uit bestaand om juist niét toe te geven aan de natuurlyke drang tot ordening; dat vind ik zelf altyd juist erg vervelend aan dit soort van feiten-boekjes; eerst een hoofdstukje over dieren, dan een hoofdstukje over geschiedenis, dan over cultuur – horror!!
alles byeen is zo’n alternatieve feiten-boekje toch méér persoonlyk dan je zou denken…
Zo af en toe tref je een begenadigd blogschrijver, die beter dan wij kan uitleggen wat er zo fijn is aan het bijhouden van een blog. Jan-Paul Van Spaendonck is zo iemand:
Het was een uitlaatklep voor alles wat me bezighield en het gaf structuur aan mijn dagen in die eerste stille jaren nadat ik in een kliniek in het Zuiden des lands ‘in retraite’ was geweest: dinsdag en vrijdag had ik een taak in de wereld te volbrengen. Nog in pyjama, onderbroek of kamerjas en gewapend met morgenpijp en espresso begon ik te tikken, om een paar uur, drie koppen koffie en evenveel pijpen later uit een schrijfroesje te ontwaken. Ik zocht een bijpassende illustratie, zond het blogje met kloppend hart de ether in, kopieerde alles naar een Word-bestand, plaatste een link op Facebook. Dan pas ging ik douchen en ontbijten. De rest van de dag was ik in blijde verwachting van reacties. Dat werd algauw net zo verslavend als de wijn die ik had afgezworen.
We zijn niet helemaal zeker dat Dirk Vekemans zich op zijn plaats voelt in onze haven. Maar omdat we met Aanlegplaats niet bepaald de ‘grote schrijver’ (M/V/X) willen verzamelen, maar eerder wie in de marge wat interessants bij elkaar schrijft, durven we toch. Op enkele schaarse uitzonderingen na is wat er heden als ‘literatuur’ op de markt wordt gebracht geheel onmachtig tekstverwerkersgepriegel van geperverteerde normopathen wiens enige bekommernis het is om ‘groot schrijver’ (M/V) te zijn en te beantwoorden aan de nieuwste profielen daartoe in de vermolmde productiehuizen.
En u zou verbaasd zijn hoeveel grote schrijvers hier toch te vinden zijn.
Aanlegplaats 