Viktor Frölke

Geen likes: geld! Viktor Frölke, schrijver, filosoof en postbode, windt geen doekjes om de armlastige positie van gratis blogschrijvers. Maar het hoofd is vol, of het hart, of de buik, geen blogschrijver heeft door waar die stukjes vandaan blijven komen. Maar komen doen ze.

Eigenlijk had hij aan boeken genoeg, zo bleek na de dood van zijn vrouw nu twaalf jaar geleden. Toch miste hij nu en dan een gesprekspartner, iemand die hem weerwoord gaf, die het niet met hem eens was – liefst een vrouw trouwens, maar ook een vermogend man kon niet te kieskeurig zijn.

(We durven het nauwelijks te zeggen, want het houdt geen steek – maar als u van Tom Waits houdt, dan ook van Viktor Frölke.)

Lennart Vanstaen

Is niet elke volwassene een mislukt kind? En zijn de knoeiers, de kunstenaars, de eeuwige probeerders, de charlatans en de krekels dan niet de mislukt mislukte kinderen? Soms, meestal op zondagavonden, wanneer ik mijn leven overschouw, bekruipt me dit soort sombere gedachten.

En dan lees ik Lennart Vanstaen, Het is mijn overtuiging dat de kracht van ieder mens schuilt in het kind-zijn. In het niet tegen zijn verlies kunnen bij een spelletje. In het neuspeuteren wanneer niemand kijkt. In de schilderwerkjes aan de klasmuur in de lagere school. Mijn fantasie, creativiteit en oog voor detail zijn daar geboren. Mijn passie en bevlogenheid voor het leven, maar ook mijn vanzelfsprekendheid, luiheid en snel opgeven; en weet ik weer dat mislukt maal mislukt gewoon jezelf zijn is.

Brieven aan mijn zoon

‘Ik lieg. Ik noemde de bij die je stak een wesp. Wespen sterven niet na een steek, bijen wel, maar bijen zijn goed en wespen zijn slecht. Soms is het beter om te liegen, om het narratief te beschermen.
We hebben niet alleen hun honing nodig’.

Wie voedt er wie op? Wie helpt wie volwassen worden? De vader, of de zoon? We kennen het antwoord. Maar niemand verwoordt het zo mooi en kwetsbaar als (voormalig Aanlegplaats redactielid) Dennis Pauwels in zijn Brieven aan mijn zoon.

Ben tekstschrijver

Alle mensen deugen. En Ben De Graaf al helemaal.

Mijn lief bestelt dekbedovertrekken bij KoopjeDeal. Ze zijn niet meer leverbaar, het geld wordt teruggestort. Keurig. Maar: een week later krijgen we bericht dat de dekbedovertrekken onderweg zijn. Een vergissing van de bank in uw voordeel, u ontvangt 55 euro. Pik in, ’t is winter. Maar dan begint het navelknagertje zich te roeren.

Navelknagertje. Alleen al omdat Ben De Graaf af en toe een mooi neologisme lanceert, is hij welkom in onze haven. Uit het leven gegrepen twijfels en zekerheden, geen wonder dat zich rond deze teksten een hele community van volgers heeft gevormd.

Bart Moeyaert

Aan een nieuw adres moet je wennen. Als je ergens pas woont, moet je eerst elke vierkante centimeter hebben aangeraakt, dan wordt het huis van jou. De eerste paar maanden loop ik zelf als het ware met een troffeltje en een paleerijzer rond, alsof ik een archeoloog ben die tekens van vroeger wil blootleggen. Van elke vondst word ik blij.

Bart Moeyaert doet verslag van zijn leeservaringen, en geeft ons, en passant, een inkijk in zijn leven. Hopelijk houdt hij ook van het kabbelende water aan zijn voeten in onze haven.

Ministerie van Hysterie

Ik ben vrouw. Ik ben alle meisjes die ik wil zijn, ik word nog elke dag alle vrouwen die ik ben. Ik ben uniek en universeel tegelijkertijd. Soms ben ik onzeker, en soms ook niet. Soms voel ik me heel klein, en soms ben ik groot, groter, groots.

Het Ministerie van Hysterie is de uitlaatklep van Laura Buelinckx, die er op vaak hilarische wijze haar zelftwijfel overschreeuwt en in alle kwetsbaarheid toont.

Vaak grappig en heel herkenbaar (jaja, ook voor mannen en andere minderheden, of dacht u dat die nooit aan zichzelf twijfelden?)

Verwoede noten

Kent u Gerrit Krol (1934 – 2013) nog? Romancier, essayist en IT-er. Een van de eerste IT-ers bovendien, uit de tijd dat mainframes nog hip waren en programmeurs mysterieuze wezens met speciale krachten.

Verwoede Noten baat een beetje in dezelfde sfeer, en geen toeval – de schrijver ervan is ook IT-er.

Soms moet een mens breken om weer écht heel te kunnen worden. Breken is los komen van gewoontes, dingen, opvattingen, patronen. Dat gaat meestal niet vrijwillig. Er moet een kleine ramp geschieden die ervoor zorgt dat je breekt en er van binnen iets knapt. Een depressie of zo. En daarna blijk je wonderwel en boven al je verwachtingen te helen en wordt je een betere versie van jezelf.

Marita’s overpeinzingen

Wij houden van vrouwen met een gevoel voor humor (van mannen ook overigens, op discriminatie zal je ons niet betrappen). Marita is zo’n vrouw. Met een nieuwe smartwatch.

Een pluspunt is dat hij (het is echt een hij) met weinig  tevreden is, een paar stappen richting de koelkast levert je al de reactie ‘perfect!’ op. Ik begin het een leuk horloge te vinden, nu nog wat meer bewegen. Op 4 januari is het ‘eindelijk’ zover; Marita zet het vermoeide lijf aan het werk. In de lunchpauze wandelen naar de bakker en na het werk een wandeling naar de bloemist. Zeventig minuten, 7407 stappen en een regenbui verder en ik herinner me weer dat wandelen niet echt mijn ding is.

Schrijven gelukkig wel.

Babel

Babel is een buitenbeentje in onze haven. Geen persoonlijke blog, maar een magazine, gemaakt voor en door studenten van de Faculteit der Geesteswetenschappen (FGw) van de Universiteit van Amsterdam. 

De stem van de jeugd dus, en die heeft behalve sterke meningen ook gewoon nog dezelfde klunzige ervaringen als wij, lang geleden.

Wanneer we de achterbak van de grote stationwagen namelijk openklappen, blijkt de kast te hoog te zijn. Dan maar op zijn zij? Past niet. Schuin? Past niet. Via de zijdeur? Past met geen mo- gelijkheid. We kijken elkaar geschrokken aan. Het zal toch niet?

Wings and Wonders

Joke Vander Laenen is een coach die zichzelf aanprijst met een citaat van Herman De Coninck, geef mij nu eindelijk wat ik altijd al had. Een coach met een onberispelijke smaak, enige kennis van het wielerleven, en een fijne pen. Meer kunnen wij niet verlangen.

Gelukkig stapten we af en toe uit, om pistolets met kaas te eten, ’s morgens nog knapperig vers, wegens zorgvuldig ingepakt door mijn moeder, maar na een halve dag in de auto, nog steeds zonder airco, slap en zompig. Een fruitsapje met rietje erbij, dat mocht toen nog. Er waren ook de meer officiële aanleidingen om uit te stappen. Om te groeten bijvoorbeeld, op de plaats waar Tom Simpson het leven liet.