De Rode Valies

Melancholie klinkt in de stad net iets anders dan in de natuur. Enfin, zo voelt het toch voor Tanja Wentzel, schrijfster van De Rode Valies.

Enkele dagen geleden nog heb ik aan haar gedacht. Na al die jaren mis ik haar nog steeds heel erg, bij vlagen. Nu staat ze hier na vijfendertig jaar opnieuw voor mijn neus. De tijd heeft ook haar niet helemaal gespaard. Maar ze straalt nog net als toen. Ik raak haar aan, ze voelt nog zo vertrouwd. Ik weet nog precies hoe zij beweegt, hoe ze klinkt. Ik heb haar in mijn vingers. Nu staat ze hier ineens voor me, op het Vossenplein. De kans is klein dat het écht mijn typemachine is. Maar dat maakt weinig verschil.

Omdat we zelf ook van schrijfmachines en het Vossenplein houden, daarom houden we van de Rode Valies.

Julie Cafmeyer

Schrijfster, theatermaakster, columniste voor De Morgen, occasioneel journaliste in Antwerps corona-rampgebied. Volg mee met de alledaagse observaties van Julie Cafmeyer, en kom terecht in een wereld vol wondere figuren. Haar columns bespannen het brede spectrum van het menselijk bestaan, en werpen een persoonlijke blik op hedendaagse, historische en ingebeelde gebeurtenissen.

Ik schrok me rot toen er plots een man uit een bosje tevoorschijn kwam. Een lange grijze baard, een oranje fluorescerend tuinpak en een kettingzaag in zijn hand. Er zat iets angstaanjagends in zijn blik, misschien omdat hij me langer dan één minuut aanstaarde zonder te knipperen. Ik dacht dat hij me zou vermoorden, maar hij zei: “Ik ben een nachtwerker. Ik zaag de rotte takken van de bomen. Ondertussen spot ik nachtvogels.”

Reddend Zwemmen

Rob van Essen is schrijver, vertaler en recensent Angelsaksische literatuur. Via recensies over recensenten, odes aan moderne bibliotheken, interviews met zichzelf, en flarden over een schrijversleven en vriendschap, krijgen we een interessante en eigenzinnige inkijk – niet alleen in de literatuurwereld, maar ook in zijn eigen hoofd.

Rob: …Dat is wat veel lezers van literatuur verwachten: dat ze iets zegt over de tijden die we meemaken, dat ze duiding geeft, dat we doordat de verbeelding erop is losgelaten, de werkelijkheid beter gaan begrijpen, en daarom onszelf.

Journalist: Dat klinkt toch niet slecht?

Rob: Nee, nu ik het zo formuleer zou ik er zelf bijna ook nog in gaan geloven.

Brollie, Broomie and me

Ziezo, de Broomie is drie. Als ik cynisch was, zou ik het ‘zijn laatste verjaardag zonder gescheiden ouders’ noemen, en ja, ik ben etwas cynisch op dit moment.

Wat maakt een man met twee kinders en internet zoal mee? Wat begon als een vrolijke dagboekreeks over een doordeweeks gezin, is intussen uitgegroeid tot een plek vol eerlijke en kwetsbare verhalen over de liefde van een vader voor zijn kinderen, die intussen worstelt met zijn echtscheiding.

Jan Van Mersbergen

Op de website van Jan Van Mersbergen is geen foto van de man te vinden. Zo’n sobere site, dat heeft wel iets, zeker wanneer de schrijver (die verder publiciteit noch controverse schuwt) de inhoud van zijn stukjes erop afstemt. Observaties, meningen, nooit verbeten, maar altijd zelfzeker en klein gehouden.

Daar heb ik een heel eenvoudig plan voor, dat lukt altijd, ik moet het alleen even doen en dat kost tijd. De dingen die ik direct wil kosten allemaal tijd. Dat zal ik dit jaar iedere dag even tot me door laten dringen. 

Dat lukt altijd, dat leest u goed. Wij worden een beetje jaloers, want eerlijk? Bij ons lukt het eigenlijk nooit.

Rimpelingen

Alles is gebaseerd op de waarheid, wat niet wil zeggen dat alles waar is. Kijk, met zo’n schrijvers en levensmotto heb je ons al half gewonnen. Ingrid Vanderkrieken’s Rimpelingen onderhouden ons over het dagelijkse leven op de grens. Vanuit Hergenrath, met kinderen die de deur al uit zijn, en een papieren agenda: hij hoort in elke handtas te passen, een buigzame kaft te hebben en glad en wit papier, plus een indeling over twee bladzijden zodat je wanneer je hem openslaat meteen een overzicht hebt van de hele week, wat je hele gemoed in één klap kan doen opklaren.

Haar debuutroman ‘Duiven komen altijd terug’ verscheen in 2022.

Here comes Herman

Herman Loos heeft een cv dat recruiters atypisch noemen, we raden ze dan ook aan om zijn blog te lezen om te weten te komen hoe een leven en een cv zich tot elkaar verhouden. Vroeger, toen hij nog tijd had, wou hij wel eens mee tweeten. Dat je een hele namiddag lang kleine slokjes tijd kan verschijten zonder ook maar één millimeter op te schieten. De ideale lockdown. En dat ik niet begrijp dat ik daar vroeger zo boos om werd, om dat soort oeverloze uitwisselingen. Misschien ben ik onderweg domweg uit het oog verloren dat leven een ernstige zaak voor ernstige mensen is.

In caso di nebbia

Wanneer ik de dienster het metalen trapje naar het terras zie afkomen met in haar handen een blad met daarop twee dampende cappuccino’s, weet ik dat ze dadelijk de inhoud van een van de koppen in de schoot van een klant zal gieten. Ik zie het aan de lichte, nauwelijks waarneembare aarzeling van haar voeten tussen tredes drie en vier. Ik wacht tot ik het achter mij hoor gebeuren.

Katrin Van de Velde heeft haar mooie blog Dagvinder ten grave gedragen, en schrijft nu weer verder op In caso di nebbia. Met dezelfde gevoeligheid. Volg haar ook daar.